Botës në krizë i nevojiten etër dhe nënë të reja (Pjesë e tretë)

#1

Vizioni organik (olistik) tradicional që e konsideron natyrën si unitet midis shoqërisë dhe kozmosit - ku natyra materia dhe toka koceptoheshin si entitete femër - humbet vlerën për shkak të zhvillimit të fuqishëm të tregtisë, industrisë dhe teknologjisë. Kozmosi - i perceptuar si qenie me ndjeshmëri, gjë e gjallë dhe thellësisht pjesmarrës në veprimet njerzore dhe toka mëmë si mëndeshë dhe mbrojtëse - shndërrohet në materie fizike inerte, e vdekur dhe pa shpirt.

Lëvizja ekologjiste dhe feministe përputhen bashkë duke treguar ekuivalencën midis natyrës dhe gruas, pra shkatërrimi i natyrës për faj të shkencës dhe teknologjisë perceptohet si agresivitet shkatërrimtar kundër grave. Rrjedhimisht shpëtimi i natyrës do të përmbushet nga një mendësi e re femërore për të bërë shkencë dhe për të shndërruar tërë kulturën në përgjithsi nëpërmjet një mendësie organike, ndërlidhëse dhe e shkrirë, e bërë një me gjërat dhe jo e ndarë si mendësia mashkullore në fuqi në shkencën zyrtare të dominuar nga shumica burrnore që kanë ndikuar për të krijuar një konceptim të shtrembër të njohjes së botës dhe të vëzhgimit shkencor. Psh teknologjia moderne bazuar në mendësinë digjitale konsiderohet si pasojë e drejtpërdrejtë e ekuivalencës së dikotomisë digjitale-analogjike me dikotominë mashkullore-femrore, në kuptimin që inteligjencia mashkullore lidhet me kalkolatorët digjitalë, instrumenta të fuqishëm që manipulojnë realitetin ose natyrën për ta dominuar dhe shndërruar pa respektuar ritmet dhe format që janë analogjike ose femrore. Sipas Simone de Beauvoir “trashendenca” është vepër burrash, proçes i tejkalimit të imanencës - simbolizuar prej gruas - të një kulture të ndërtuar në kundërshtim me natyrën e që synon t’a sundojë; burrat kërkojnë të sundojnë gratë dhe natyrën jo vetëm për shkaqe ekonomike, por edhe për arsye psikologjike; teologia feministe Mary Daly shpall me zemrim:

Nëse Zoti është mashkull, atëherë mashkulli është Zot.

Deri edhe gjuha dëshmon për mashkullorizimin e kulturës: termi “njeri” në inglisht (man) dhe italisht (uomo) në kuptim të përgjithshëm do të thotë “qënie njerzore”, ndërsa në kuptim të ngushtë i referohet mashkullit. Chlebnikov parapëlqente bashkëtingëlloret dhe përçmonte zanoret duke i konsideruar “elementi femror i gjuhës”, të përshtatshme vetëm për “shkrirje me zhurmat mashkullore”; të njëjtën tezë mbronte edhe Mandelstam që konsideronte bashkëtingëlloret “fara e gjuhës” dhe që besonte se “fjala riprodhohet, jo me zanore, por me bashkëtingëllore”.

Zanafilla e kundërpërgjigjes feministe kundër shoqërisë tradicionale patriarkale, kuptuar si çlirim i përgjithshëm i shoqërisë moderne, i përket Bahofenit. Intuicioni i tij për ekzistencën e një shoqërie matriarkale të hequr qafe dhe zëvëndësuar prej shoqërisë të sotme patriarkale – ose trasformimi i perëndeshës nënë pjellore në perëndinë atë krijues – megjithse e kundërshtuar si e pa bazuar në prova të padiskutueshme, në përgjithsi është pranuar si mit, dhe si e tillë ka më tepër ndikim se sa një teori shkencore e lexuar dhe kuptuar plotësisht nga pak specialistë. Bahofen vuri në dukje esencën e sistemeve të patriarkatit dhe matriarkatit si vizione të ndryshme për të perceptuar botën: qytetërimi patriarkal bazohet në respektin për ligjin, parimet abstrakte dhe përpjekja për të ndryshuar dhe modeluar dukuritë natyrore, duke ndërhyrë në natyrë e duke e trasformuar atë, ndërsa qytetrimi karakterizohet nga pranimi pasiv i të gjithë dukurive natyrale dhe të natyrës e lënë siç është, pa e ndryshuar atë. Qytetërimi patriarkal thekson vlerat e dashurisë atërore: bindja ndaj autoritetit si virtut kryesor, parapëlqim për të parëlindurin, rregull jerarkik që nxit mvartësit sipas meritës, talentit, suksesit etj. Ndërsa për Mëmën Tokë (ose nënën natyrë) të gjithë njerzit janë të barabartë (bij të nënës natyrë) dhe pranohen siç janë sepse nëna i do njësoj fëmijët e saj pa parapëlqim të veçantë. Me pak fjalë nëse parimi matriarkal i përket universales, lirisë dhe barazisë, parimi patriarkal i përket ndalesave, përgjegjsisë dhe jerarkisë. Personalitetet kryesorë dhe përgjegjës për lëvizjet çlirimtare të shekullit XX Marks, Engels, Niçe, Frojd, Jung etj, ishin të gjithë të ndikuar rëndë prej librit Matriarkati të Bahofenit, një vepër që pati një ndikim të madh mbi kulturën evropiane të atëhershme, e që sot vazhdon të ketë sukses kudo në botë. Koncepti feminist i matriarkatit ndeshet deri në shkencat moderne të natyrës, hipoteza e Gaja - që konsideron planetin tokë si një “organizëm unik jetues” dhe njerzit si përbërës dhe gjymtyrë të tij - paraqet përsëri arkeotipin e lashtë të Nënës Tokë nën veshjen e shkencës moderne.

Frojdizmi në përgjithsi pohon se qënia njerzore ka në përbërjen e saj prirje seksuale si mashkullore ashtu dhe femrore (e ashtuquajtur biseksualitet i lindur i individit), ndërsa konflikti mashkullor-femror nuk është rregull i natyrës, prandaj duhet kërkuar në histori dhe kulturë. Në këtë rast vlen njësoj ligji biologjik i Hekelit “filogjeneza paralajmëron ontogjenezën”: zhvillimi i psiqikës individuale, ku figura atërore merr vlerë vetëm në një kohë të dytë referuar figurës mëmësore, kryhet ngjashëm me zhvillimin historik socio-fetar ku hyjnitë atërore përqëndruar në “Zotin Atë” - tipar tipik kryesor i shoqërive patriarkale - shfaqen pas hyjnive mëmësore të përqëndruara në “Nënën e Madhe”, tipar tipik i shoqërive matriarkale. Arkeotipi atëror ose parimi mashkullor (vertikal, qiellor, i palëndët, i patrup, i vetdijshëm etj) në kundërvënie me parimin femëror (horizontal, tokësor, lëndor, trupor, i pavetëdijshëm etj) ndikon mbi organizimin shoqëror dhe kulturën në përgjithsi nëpërmjet ligjeve, normave, dhe ndalesave duke rrekur të vejë rregull në kaosin mospërfillës të natyrës, materies dhe instiktit. Frojdi vazhdimisht vë në dukje ndërlidhjen që ekziston midis besimit në një Zot personal, autoritetit shtetëror dhe kompleksit atëror; në realitet kompleksi është prindëror, ku natyra e Zotit shfaqet e dyfishtë, si dy sublimime madhështore të babës dhe nënës, por fatkeqsisht në një kulturë mashkullore të pranuar zyrtarisht, natyrshëm Frojdi u morr më tepër me kompleksin atëror duke lënë pas dore ndikimin e kompleksit amënor në perceptimin e natyrës të dyfishtë të Zotit dhe në rregullin politik të një shoqërie të komanduar vetëm nga burrat (sa për sy e faqe sepse gratë gjejnë gjithnjë mënyra të tërthorta për të thënë e bërë të tyren).

fund pjesës së tretë


pjesën e mëparëshme e gjeni këtu

0 Likes

Botës në krizë i nevojiten etër dhe nënë të reja (Pjesë e katërt)
#2

0 Likes

#3

@Yeriho meqe te intereso se çfar thote i Modhi :smiley:, shif çfar tha sot kur e pyeti njoni per teorine e relativitetit:

-Mor po kjo teoria e relativitetit çfar eshte, çfar thote me pak fjale? - tha njoni.

-Me pak fjale thote se kush ja fut tjetrit, ja fut vetes ngambrapa! Kurse me shume fjale thote se hapsira eshte e deformuar ne forme lakore, qe drejtvizoriteti (lineariteti) hapsinor eshte iluzion i mendjes njerzore, dmth eshte jo real. Dmth hapesira eshte koncept moral.

-Nuk e kuptoj se çfar lidhje ka e futmja tjetrit, lakimi i hapsires dhe morali.

-He pra mo nuk e kupto se nuk ka futje drejtvizore, ka vetem futje lakore?

-Jo nuk e kuptoj.

-Nuk ke per ta kuptu kurre pa perzone Marlonin qe nuk le me kuptu se çfar ndodh ne bote.

0 Likes

Rrëfimi rrëqethës i Lekë Frrokut: Vuaj makthet e kohës së burgut, takimi pas 30 vitesh me policin mizor
#4

Shif psh I moth, kjo vajza e ka perzone Marlonin dhe ka perqafu krishterimin. Cfare keshille ke per kete?

0 Likes

#5

s’kam asnje keshille, sepse eshte ne rruge te drejte, ne rruge te zotit, ec bab, s’ke nga e lu … (hapsiren e Ajnshtajnit)

0 Likes

#6

0 Likes

#7

interesante, mu kujtuan ca gjojna nga te shkolles

0 Likes

#8

jam kurioz se çfare gjen si te shkolles?

0 Likes

#9

ato mbi fazat e shoqerise se hersheme, mbi matrialikalitetin e patriakalitetin, ato mbi besimin ne shume zota e me pas ne nje zot, besimin ne diell apo henen, etj,

0 Likes