Lum’ e spento

Shkëlqim Çela

Po sa të bukur paskëshin qenë
të dehurit e lulishteve,
ashtu pështetur pas supeve të ligura të ligustrave
për rrëfime etilike mëlçi’ e tëmthi!
Grila fretërish dhe vetulla etërish,
mrrolur për kthimet e djemve rropulliprishës,
duke pritur vrerin shpëtimtar,
ligustrat;
i përzumë si priftërinjtë,
pa patur nevojë për rininë e Durësit.

Mbetëm varur bordurave si këmishat gardhit,
mbi shpatullat prej njerke të urave,
klavikula betoni që janë bërë për të vrarë veten -
sa mund t’ia besosh të vjellën një lumi
që s’është kurrë i njëjti?

Çdo marrëzi ngjakësh më e pranueshme
në lulishte dhe në hotele.

Në hit paradën e sharjeve,
më të dobishme se shenjat e qarkullimit,
ia behën mbudhë risitë semantike:
“kurvë hotelesh” dhe “bythëqirë lulishtesh”.

(Kujtesë: mos më thirr rrugaç, më quaj rrugor.)

Dypushteti,
Hoteli kundër Lulishtes,
gladiatorë
me shpresën e gishtit.

Hoteli në goditjen e fundit e vrau Lulishten,
si videoja yllin e radios,
krokodili me vrundull bishti tigrin dhëmbëshpatë,
hoteli u bë industri, ndërsa lulishtja
përfundoi veç kauzë me laringit,

dije me kollë, një flamur
e shumë ngjyra, shumë gjini e unisex,
si sallon berberi në rrethinë,
(dy shtete, një komb, një qëndrim),
e kujtuan erudicion,
u ngashënjyen me përçmim
për intelektualët mejotikë
të shkollës së vjetër që mbajnë era letër,
dhe njohin veç epshin elektrostatik
të të kundërtave.

Jetojmë në epokën e bythës, tha filmi frëng,
dhe lesbizmi mirëfilli ndjeu tradhti.
Spor në rropulli të mumjes kjo ëndrra kombëtare për hanxhi.
“Ka patur vite të bibliotekave,
por kohë të tyre s’pati kurrë”,
të shaj me ç’të mban pragu i hotelit,
se për hanet na qau shpirti,
për mejhanet,
me lot bujtinash,
erë bajga karvanesh,
tagji për kalin, mos harro, hanxhi!

Hoteli e shkundi të sharën si furça zbokthin
në mëngjesin zyrtar të një interviste,
kurvat e hoteleve u shfaqën korridoreve me penjuarë mëndafshi,
pas çdo hoteli të madh një grua e sukseshme,
ndërsa bythëqirët e lulishteve,
shitën gomerë e blenë biçikleta
për parakalime vjeshte indiane.
(Shantazhet vakumore prej shiringash dhe garzash pis,
e bënin muzgun të binte i frikur
dhe të thyente gollganet
në gropat urbane të Ajdin Sejdisë…)

Duam lulishte, duam lulishte,
dëgjohen së largu kryengritës
me zëra prej zombish a të vdekurish që ecin –
m’është ndikim filmash, e di, helm hollivudi që braktis shiringën
nga dashuria pistonore për venat tona.
Duam lulishte dhe gjithë ç’bien lulishtet,
shëtitje mëmash me karrocë, oksigjen jeshil e joga
gjatë ditës,
natën sundon frymëmarrja, kjo gërrhitje gjethesh,
më sak frymënxjerrje karbonike,
fryma
e lulishtes me të dehur biologjikë
nga kilometri i shëndetshëm zero;
fermentojnë bërsitë autentike
mbi vargjet e gjalla të ligustrave
që asnjë shtëpi botuese s’i njeh.

Urat ikin natën.
Lumi hedh stërlina hëne
në zhaget e lypjes së territ.
Është ora kur reklamat shohin hallin e tyre,
si prostitutat vonë, kur s’gjuajnë më klientë
jashtë bareve të natës.
Në barërat e lulishteve virtuale,
holograma kujtesash vegane,
përndrijnë të vjella alkoolike
që kurrkush s’i merr për stërlina hëne,
veç vetë alkoolikëve,
me dehje të ngashënjyera me flori
bejlerësh virtualë.
Ata ndjekin urat, por urat kanë ikur,
se urat ikin natën.

I lodh lumi i qytetit - ky parvenu
me turp nga fëminia prej përroi
dhe delirin e pandalur prej shteti
për dalje në det.
(Vlora, Vlora, s’na qenkësh himn,
thjesht emër anijeje.
Me të do hapim poemat e shekullit,
si kantot Ezra Paundi).
Një djalë bëhet burrë,
një prroskë bëhet lumë,
kësaj i thonë jetë – thjesht lum’ e përrua.

Lumi ia hipën fushës,
urat lumit,
njerëzit urave,
njerëzve njerëzit -
tek këta ndal e vërtitet gjer Zoti.
Hamstera në qerthuj
vrapojnë pa lëvizur,
një është që s’është, një s’është që është,
si bishtaleci i vajzës kur ia bën fësht
pas cepit të murit me eshka lebroze.

Erë e flokë, jele që s’u bënë të miat,
shalë që s’i hipa kurrë.
Ky lumë me paralele urash përsëritëse
në qytete që u fala zemrën,
por kurrësesi mëlçinë
e ndëshkimit,
i humb urat në netët me fillesa Grenuiçi,
zotime për ditë të reja
paskëtajse.

Të pirët e shohin rrjedhën
me sy të shtrembëruar nga dialektika e ujit,
një na ishte s’na ishte me netë arabishte,
daljet e urave i dinë,
problem janë hyrjet,
diçka do të bëhet sebep,
hyrjet gjithnjë,
kërkoj një hyrje, thosh i pastrehi
dhe shkrimtari i lidhur i lidhjes së nyjeve
kokla me blloqe koreane
për shënime avdalle dhe romane oshafesh
prej Foqion Postoli,
një rhyrje – ky qumësht kafeje me aromë Osumi e Devolli,
rhyrja e urave vjen me përvojë të vojtur,
ku dreqin është ura, ç’u bë ura ku duam të mbesim, ashtu… si dikur,
me Qabe dhe shkretëtirë?
S’ke sy për Qabe.
(Me urën ç’patën?)
Kohë të këqia, një urë nuk gjen të nxjerrësh zorrët!

Kashtë okri për brinjë, në paç, hanxhi.

Këto janë orët për dashnorin latin,
kacavjerë në liane ballkonesh,
despacido, hyrja s’kërkohet, i rrëmbehet atij qeni,
leksion historie nga e drejta për armë dhe sombrero,
këto orë urat firohen,
ikin natën e lume,
ditën flenë në këmbë si kuajt
me samarin e lëmuar të hapave qytets
dhe xanxa stiletosh.
Ujët fle.
Në hojet e mugut rrjedh
mjalti transvestit i proverbave.

(Kalimtarë në avenjunë e qumështit me të fshehta, Milka.
Kanë marrë rrogën. Janë të lumtur. Me plane hotelesh.)
Fjala, qingji dhe goca e urtë
ngrohin si hir’ i mangallit në shkurt.

Proverbat u poqën në sqetulla të parruara nënash dyshe
(ne jemi dy shqiponja, xumti xumti xumti rumta) dhe dëllinjash
me zjarr të rrëmbyer e raki impotente mustaqesh:
laraskë pa bisht, gocë pa burrë dhe përrua pa det
nuk mbet,
përroin e shtova vetë
se kam fituar lirinë e fjalës,
të proverbit plastik
njëpërdorimësh
prej pikniku,
dhe shtoj:
urat ikin natën,
o të ndershmit pijetarë: no passaran!

Të gjitha urat të çojnë mbi lumë. Kurrë përtej. End of story.

Lumi anës njerëzve ndihet palarë.
Shtratin e pandrequr me parmakë nate,
pa zamabakë të hekurt
duarsh të mbërthyera,
hekuri i rrahur, si qeni, nuk vyen!
Futet pa qejf si dhëndër martese të ujdisur,
dorovit hënën me stërlina
për forcë zakoni,
ose shtrënguar nga ligjet e ashpra të optikës,
lumi.

Të lodhur nga hidrocentralet,
u dorëzuan në kapitullime deltash,
mëngë të zhveshura keq të atdheut,
flakur në dyshemetë argjilore
të rrafshultës –
rraqe
lumenjtë.
E hodhëm lumin, tani problemi është i kuajve.

Sikur i mallkoi Fan Noli.

Të dehurit e lulishteve u bënë të dehurit e potershëm të betonit,
një xhungël me pejza ndryshku -
mbase kështu do të kuptohet më mirë kjo
historia jonë e turbullt
me lumenjtë gërryes,
prej brezave të viteve tre mijë,
tek të cilët kemi mbështetur gjithë shpresat tona.

Të mehet drita!
Dhe drita u meh
me lumenjtë e lodhur turbinash,
dritë fosile si lënda djegëse me shungullimë e gjeneratorëve,
më i shpejtë se drita, zëri na arrin më parë,
me jehonat bashkëkohëse të dinosaurëve,
që trandin motorike rrugicat tona
e lënë pas luspa me bloza karburi.

Me kete lloj figure autori pretendon se njerezit jane aq Te paster sa lumi ndihet I piset?!!figure teper optimiste ne kontrast me frimen e vrerosur Te pjeses tjeter Te vjershes te tipit:this world is going to hell …