Together (“Happy Hour” – film japonez me regji të Ryusuke Hamaguchi)

Nje film i veshtire per mua, ne kuptimin qe po te mos kesh guidance , e humbet ate, sepse e merr lehte e superfaqshem, per shkaqe te stereotipit te nje filmi, megjithe eksperiencat me filma te mire qe shihen vazhdimisht. E cuditshme pse akoma ndodh kjo, por njelloj me ka ndodhur edhe me Sang-soo te cilin se fundmi mendoj e “kapa” fale backgound-it qe solle ketu, dhe prej atij momenti mendoj se ia kuptoj me mire edhe nja dy pune qe ia ripashe. Por njelloj mashtrimi.
Shpjegim i shkelqyer ne review, por filmi kerkon nje perpjekje serioze dhe nuk do flas me shume sot.
Eshte e kollajshme te flasesh per nje film te W. Allen per kontrast.

Eshte nje dalje nga kornizat e nje filmi ‘per spektatorin e gjere’ ky
(Apo mbase jo… sepse jam une qe e gjej te vecante)

shpresoj te mos e kesh pare pa titra

ps: te gjiFin e pé?

Në fakt, filmi eshte goxha bergmanian (ka nje dramë ne qender, nje intrigë: divorcin e njeres prej vajzave) pra, jo dhe fort fort i veshtire per nga mizaskena (te themi keshtu). Po ashtu, per nga forma, kompozohet kryesisht nga skena te shtrira ne kohe, gje qe nuk eshte dhe shume novatore, fundja.
Nuk e kuptoj fort mire ku mund te qendroje veshtiresia e tij…

Me titra me titra, dhe te gjiFin
Veshtiresia qendron ne ate qe s’e gjej kaq te mire sa ti, megjithe novacionet.

Ose kompleksiteti i personazheve: nuk eshte dhe aq ‘i padukshem’, më duket mua.

Per shembull, burri i Jun (Xhun), asaj qe kerkon divorcin (foto)

Happy-Hour-1108x0-c-default.jpg1108×831 141 KB

Deri tek skena e leximit te prozes (nga treçereku i filmit), i shoqi i saj (te cilin e shohim 2 here: nje here në gjyq gjate procesit gjyqesor te divorcit dhe nje here tjeter tek shtepia e Jun, kur ai shkon papritur tek ajo) te krijon pershtypjen e nje personazhi tmerresisht negativ (ti e vure ré se sa e rende eshte pesha e diskriminimit gjonor ne Japoni !).

Por amà, tek skena e leximit te prozes nga romancierja e re, kur ai merr fjalen, na shfaqet nje personazh krejt tjeter, ose me sakte, nje fasade tjeter e tij ! Biles romancierja e re, kur ata shkojne ne kafe (pas séances se leximit te romanit te saj), i jep atij te drejte (pasi ai rrefen historine e tij personale). Ai vertet eshte kokeforte ("Une e dua gruan time- thote ai, une e di qe ajo nuk me do, por une nuk mund te bej pa të.Une e di qe kjo eshte nje fatkeqesi e madhe, por më mire keshtu: une ndjehem i lumtur brenda kesaj fatkeqesie, perndryshe, jeta ime s’ka kuptim), por amà eshte tmerresisht i sinqerte (pikerisht, kete sinqeritet nuhat romancierja e re, ndaj dhe i jep te drejte, ose me sakte i thote : po une te kuptoj shume mire)

Dua te them: kompleksiteti i personazheve eshte… i papare! Asnjeri prej tyre nuk eshte kornizuar (close) në nje kornizë (burri japonez eshte maskilist dhe pike - do ishte shume e kollajshme nje gje e tille).

Dhe mora nje shembull te nje personazhi dytesor! (le pastaj 4 heroinat kryesore qe jane nuk ka ku te shkoje më komplese !!!)

Megjithate, kam nje dyshim te vogel: ndofta nuk ke arritur te shquash, gjate gjithe kohes, personazhet. E kam fjalen, vizualisht.
Duke qene japonezë, per ne europianet, ata nganjehere duken “te gjithe njesoj”. Por per te qene te sinqerte, ne kete film, nuk me duket se ka vend per nje veshtiresi te tille…

Te kuptoj & flm.
Kuptoj c’ka thua gjere e gjate edhe ne review.
Problemi eshte se duhet te dal jashte perceptimit " intuitiv" (mbase. Apo “emocional”) qe bej si zakonisht dhe eshte ai qe godet i pari. Ja psh.si me gjyrat e W. Allen ne Wonder Wheel. Ose melodramen e On the beach at night alone.
Me c’shoh vleresimi yt shkaktohet prej arritjeve kinematografike te ketij filmi, dhe une ato i kuptoj e jam teresisht dakord, por nuk di per c’arsye kjo mua nuk me mjafton.
Tek Western i Grisebach mjaftoi edhe pse jo “emocional” …

Ose marrim nje personazh tjeter (nje personazh kryesor), marrim më shushken (biles te vetmen qe duket shushkë) nga te katertat : Sukaro-n, te ciles nuk i qesh pothuaj asnjehere buza ne film (ne foto, bashke me te shoqin)

Sukaro eshte e vetmja nga te katrat qe nuk punon, pra eshte shtepijake (eshte ajo qe ka ate djalin-adoleshent qe ka lene girlfriend-en e tij me barrë) dhe qe ka nje burre qe i perserit cdo 3 dite “une fitoj leket dhe mbaj shtepine me buke; po nuk ishe e kenaqur, shko e puno”).

Ti e pe se ç’beri ne fund fare te filmit Sukaro. E megjithate, kur u kthye ne shtepi (ne mengjes !!), tregoi te verteten dhe i tha te shoqit : po, shkova me dikë. Po: po deshe më debo nga shtepia, amà dije: falje nuk kerkoj !

Une rralle kisha pare personazhe kaq kompleksë, te filmuar me kaq empati nga nje regjizor.

duhet te jete “problemi” i japonezllekut (aziatikllekut).
Definitely !

Mbase e pashe kur u gjenda ‘burnt out’ pasi pashe nje grusht filmash pikerisht para tij. Nuk di c’te them.
Sh. Flm.

Ka nje film (te koheve te fundit e qe me vjen në mendje) e qe arrin deri ne kete pike (sa ç’arrin edhe “Happy Hour”) te filmoje personazhet e tij me nje humanizem (empati… etj etj) te tille: “Toni Erdmann”.

Ashtu sikurse Maren Ade (regjizorja) e “Toni Erdmann” nepermjet nje plani te vetem ne filmin e saj (foto e meposhtme) arrin te shprehe (pershfaqe, …) dinjitetin dhe empatinë njerezore,

ashtu edhe Hamaguchi ja del permes nje plani si ky i meposhtmi:

Por dhe ne pergjithesi:
rralle kam parë portrete (por jo ne sensin metaforik te fjales, por ne sensin e fotos, fotos se filmit) kaq te vertete, kaq precizë, kaq te zhveshur nga çdo melodramatizem langaraq, nga çdo patetizem, nga çdo sentimentalizem (nga çdo … izëm : e gjeta!!) se sa ne kete film :

shembuj:

happy-hour-2015.jpg1280×720 59.2 KB

maxresdefault.jpg1280×720 36.6 KB

Dhe per ta mbyllur: amà e kam nje idé se nga buron nje neutralitet i tille, nje vertetesi e tille, nje mungese e tille absolute e çdo izmi : qetesia siperfaqesore vjen nga drejtimi regjizorial i aktoréve (working with actors) i cili, gjithe duke dhene pershtypjen se jemi në ujra cassavetesiane, fsheh tendencen bressoniane të actor-model

duket film interesant, edhe pse mjaft i gjate.
Nga titulli i review mu kujtua kjo kenga retro qe e pata peshku para disa ditesh

Koha filmike, e barabarte me kohen e spektatorit, eshte e vertete, dhe permes ketij filmi ilustrohet kuptimi i kesaj aq mire.
Pelqeu hapja jashte mase, udhetimi ne tren.
Percaktimi ‘si nje termet i bute, i ngadalte por i pakthyeshem ne jetet e ketyre vajzave’ edhe ky eshte jo vetrm i sakte por edhe godites sepse rrenqethesh nga frika ndonjehere pikerisht nga gjerat e buta, te ngadalta e te paparashikueshme…

Filmi ndryshon ritem e behet me i shpejte ne 1 ore e gjysmen e fundit, ne permbledhje te tij por kjo nuk behet nga autori por sepse vete ngjarjet per 3 vajzat tashme kane marre moment e po rrokullisen vete. Vajza e pare ka mbaruar pune e ka bere dalje nga “loja” me 2/3 e filmit (cudi). Momenti i saj ndodhi andej nga gjysma.
Filmi i hyn nje narrative e del ne nje tjeter, ku gjithe duke u fokusuar ne te, e pa lidhje me parardhesen, prapeseprape ato lidhen bashke e behen nje.
Ne narrativat personale te marrdhenieve per secilen ato, ka variacion nga me i paprituri gjithe duke ruajtur secili narracion nje profil te ulet, ne menyre qe te balancohet me te tjerat narrativa me te cilat do te lidhrt bashke ne film. Dalin aty problemet me 4 lloje te ndryshme ciftesh, probleme me punen, problrmet me vjerren, problrmet me femijet adoleshente, marrdheniet mes familjeve ne Japoni, patjeter sic the ti patriarkaliteti i shoqerise, etj etj.
Nje personazh i parendesishrm si vajza qe iu ben foton ke ujevara papritur ze qendren e filmit per nja 10-15 min me vone. Ashtu sikurse burri i njeres prej tyre shembullin e cilit e ilustrove ti behet qender ne nje kohe tjeter. Leximi i tregimit pushton 30 min e gjithe duke qene pa lidhje, nderhyn me personazhin e shkrimtares, me idete e te shkruarit, me te shoqin e Fumit, e te asaj tjetres. Nje film jashte kornizave i cili me kete pike me ngjajti me L’Avventura te Antonionit …
“Termeti” ne mbyllje te tij i mblodhi e i dha kuptim te gjithes. Personazhi me i preferuar qe Fumi.

gjithe duke ruajtur secili narracion nje profil te ulet

Ai eshte personazhi im me i preferuar ! Ku i ka gjetur ai regjizor aman, keta aktorë amatore ??!! Ajo vajza e trenit, e thjeshte ke zoti, e nje vertetesie të paparë. Prej verteti - kur thone kalamajt në shqip. U shastisa unë pas saj, se si i thoshte ato qe thoshte, aq thjeshte, aq me zemer. Si ka mundesi ??

Pikerisht, edh vajzen e trenit kisha parasysh kur thosha qe personazhet dytesore janë nganjehere EDHE me të rendesishem, me impresionues se ata kryesore. Por dhe shkrimtarja, sigurisht. Burrat respektive, po e po, e sidomos ai i Jun (qe do divorcin). Deri dhe vjerra eshte e papare (aty i ka dhe ajo hallet e saj).

ps: edhe për mua, nga 4 heroinat kryesore, Fumi eshte e preferuara. Si i tha Fumi shoqeve ? “Epo doemos, unë jam më egoistja nga ne”.

ps2: regjizori thote në nje interviste se, kur i eshte dhene të shohe disa momente nga seria é famshme televizive amerikane “Deseperate housewives”, gjithmone ka thene me vete: “ah sa keq, po pse i keqtrajtojne keshtu seritë televizive njerezit! Edhe ato (shtepiaket), njerez janë, kanë ndjenjat é tyre, s’ka arsye me u tall me to” (se në fakt ashtu eshte).
Dhe kur i rastisi të asistoje në nje atelier literature dhe njohu 4 vajzat e filmit, i tha vetes: “filmi im do hakmerret ndaj regjizoreve qe tallen me shtepiaket”

E ke shume sakte kete, në fakt. Filmi eshte edhe nje “4 x Avventura” ! (edhe keshtu mund të shihet, për me teper qe “avventura” é secilit prej personazheve kryesore kurre nuk behet me harxhet e tjetres, asnjehere !! - secila eshte në ‘hall’ të vet, gjithe duke qene pjese e se teres

Ah dhe kjo: me ka lene pa fjale Japonia, e pershfaqur, e rrefyer nga ky kendveshtrim. Zero ekzotizem. 100% Japoni amà !!

E do adresen e sitit nese ke qejf ta rishikosh?

interesant sesi e nderhyri problematiken e Jun, autori: fillimisht njohim vetem Jun dhe vec fjalen e saj mbi mosmarreveshjet bashkeshortore. Avash avash ajo ia le stafeten te shoqit te saj per t’u rishfaqur, pasi ai iken, me nje skene te vogel (lamtumire? ) para se te largohet perfundimisht

ky kompleksitet dhe ‘open mindedness’ ne paraqitjen e personazheve eshte gjithandej ne kete film, nuk kane te sosur shembujt per te gjithe aty dhe si norme e ketij filmi. vras mendjen nese aziatiket e kane me kollaj te jene pa korniza dhe paragjykime, ne ndryshim nga oksidentalet e sidomos europianet te cilet keta te fundit jane monotone per paragjykimet dhe kornizat mbi njerezit dhe botet.
Nese eshte vecori e aziatikeve , mund te shpjegohen shume gjera jo vetem te Hamaguchi ketu, por dhe te tjere te mire kineaste aziatike duke filluar qe me Apitchatpong-un e talentuar.
Dhe nese bie dakord edhe ti per kete qe sapo thashe, ky eshte i pesti kineast me te cilin asosacionojme kete film te gjere Happy Hour: Cassavetes, Bergman, Bresson, Antonioni, Apitchatpong.
Sic edhe the vete, ka shume per te folur per kete film.

ne kuader te qetesise (siperfaqesore), filmi nis me nje qetesi shpirterore te pamate dhe kjo te terheq si magnet ne fillm. Pakuptuar, shume vone vihet re se qetesia shpirterore eshte davaritur dhe ritmi i filmit pershpejtohet me shume rrahje.

vjehrra s’ka te paguar, nje karakter aq i pasur :). S’e mbaj te qeshuren as tani, kur kujtoj si i ra mu ne koke te birit.

si me qene personazh nga te Kiarostamit. Une s’e vura aq re. Kur e mblodha mendjen per filmin e beja llogarite, kuptova c’dmth ajo skene (e qe eshte sic e ke percaktuar ti, personazhe dytesore qe shfaqen me force edhe me te madhe se heronjte).

e fundit pune/seri filmi qe mund te shkonte ne mendje se Happy Hour i ben ndonje homazh. Prandaj eshte titulluar “Happy Hour”? per kontrast ndaj “Desperate housewives”?

ja psh. Aventura teke e Antonionit me shijon mjaft, ne krahasim me 4x Aventurat e Hamaguchi-t (me fal-ë qe dola prap tek ky muhabet, por sa per ilustrim)

demokraci e kulluar në kinema! Te dyja anet e medaljes

Amà edhe divorci në Japoni, nga ana juridike: waaah ! Nje habi e vertete

Ne fakt nuk eshte. Eshte veçori e regjizoreve te mire dhe kaq.

Ka shume mundesi! Shto qe “Desperates housewives” i vë damken e te deshperuarave qe ne fillim heroinave te tij. E tmerrshme po ta mendosh! Me ç’te drejte nje krijues (regjizor, shkrimtar…) i etiketon si te deshperuara, qe ne titull, personazhet e tij???

Por ajo qe eshte edhe më interesante eshte fakti qe, në kinemate franceze, filmi ka dale në 3 pjese (kam shku 3 here ne kinema per ta parë!) nën okelion: “Seria e parë në historine e kinemase”. Pra ka dale ne formen e serise.
Pjesa e pare e filmit (I & II) qe zgjat 2 ore e çerek, mbaron fiks pas bisedes ne tren (dhe mbyllja e skenes bën sens).
Pjesa e dyte (III & IV) zgjat 1 ore e gjys por nuk me kujtohet mire ku mbaron (sepse çerek ore me vone rihyra ne kinema per te pare pjesen e fundit)
Pjesa e trete (V) eshte e shkurter: 1 ore e çerek.

në kinemate franceze, filmi ka dale në 3 pjese

Interesant kjo. Edhe une qe kisha opsionin ta shihja si nje te tere, ne tre pjese e ndava, pare ne 3 dite te ndryshme… jam e sigurt qe po te ishe ne vendin tim s’do ta kishe ndare.

Amà edhe divorci në Japoni, nga ana juridike: waaah ! Nje habi e vertete

Une nuk u mora me Japonine dhe gjyqin dhe te tjera karakteristika te saj. Pak a shume si Koreja e jugut pasqyruar ne filmat autoreve te saj, mendova, por mund te jete gabim ngaqe s’i njoh vendet e azise. Ti qe coc ke qene ne ate pjese te botes te bien ne sy me mire. Do kisha qejf ta vizitoja Japonine. Me pelqen edhe qendrimi jo doemos miqesor ndaj amerikes. Por sic thua dallimet gjinore bejne kerdine atje.

kjo kenge eshte ne fund te credit te “Happy together” (1997), nje nga filmat me te mire te Wang Karwait

Ne fakt, po ta mendosh mirë, nuk behet fjale për nje film-gjykues, pra për nje film-indictment kunder maskilizmit japonez, por as edhe nje film mbi gjendjen é gruas në ate vend. Hamaguchi “thjesht” vezhgon Japonine. Në kete sens, “Happy Hour” nuk eshte film qe bazohet mbi nje (disa) ngjarje, por mbi perceptimin, ndjesine e personazheve të tij në raport me kete (keto) ngjarje. Për shembull, ajo qe e ben shkelqyeshmerisht impresionues planin filmik të burrit të Sakurakos (nje rrogetar tmerresisht tradicional) tek shembet në lot rruges në mengjes duke shkuar për pune (pasi ka mesuar se e shoqja e ka tradhetuar) eshte fakti se ai plan i vetem filmik arrin të shprehe frustracionet e nje shoqerie të tërë, asaj japoneze: me teper se me ngjarjen vetë (me ke shkoi ajo, pse shkoi… etj etj, në terma skenaristikë), kemi të bejme me perceptimin e kesaj ngjarjeje (nga ana é burrit të Sakurakos, në kete rast, qe eshte në nje fare menyre arketip i nje kategorie jo të neglizhueshme në Japonine e sotme: ate të salaryman-it). Ndaj dhe ne si spektatorë, mbajme në kujtese atë plan filmik (dhe skemi nevoje për skena tradhetie bashkeshortore bla bla bla)

p.s: ma jep me mp linkun e sitit; sikur qofte dhe për të ripare skenen e trenit

http://www.toddjayleonard.com/Todd%20Jay%20Leonard,%20Blog/7F60383C-792F-4556-9474-1DC29A41EEEB.html

Jo nuk behet fjale per film gjykues
Ok per linkun.
Albano e di qe ka mundesite e tij sh te mira per ta gjetur, perndryshe let me know, albano

Ajo skene me te shoqin e sakurakos eshte e papare (po se mos vetem kjo)

Ty Sakurako te pelqeu me pak nga te 4ta heroinat por te kujtoj qe Sakurako e tregoi veten si shoqja e ngushte e Jun, duke ngritur me shume zerin per te, se dy te tjerat gjithe kohes.

Ndersa Desperate housewives, duke qene nje seri krijuar apostafat per publik borgjez, ironizon shtepijaket e kesaj kategorie, do thoja, borgjeze shtepiake, te shkeputura nga realiteti, etj etj.
Sigurisht qe rralle nje amerikan mund te doje te merret sinqerisht me boten jashte amerikes, keshtuqe nuk besoj ai film me titullin e tij te jete universal si reference, as ne shkalle globale as ne shkalle mbare-amerikane, se ka shtepijake e shtepijake edhe ne usa.

Pelqeu shume ndihmes-infermjeria e re e cila te vetmen fjale ne goje kishte “Hai” me duart e mbledhura perpara zene ne faj.

Interesant por e pritshme pak a shume
Zgjidhjet qenkan origjinale

Ahahahaha, ‘hai’ eshte PO në japonisht. Zonjushja-Po !

Patjeter, Sakurako eshte shoqe 8 vjecareje me Jun-in e cila eshte shkesja e Sakurakos si dhe ndermjetesuese per ta futur Sakurakon në grup.
Jo, nuk me pelqen me pak se të tjerat. Perkundrazi!

cfare skene fantastike ben Hamaguchi ne largim te Jun-it (largim i dyfishte: nga vajzat, dhe largim nga filmi), duke e takuar me djalin e Sakurakos dhe duke e lidhur edhe me forte, ne nje spirale te vazhdueshme miqesine e Jun me Sakurakon. Si i thote djali ne lamtumire e siper, mora vesh se ti ke qene shkaktarja e lindjes sime

waaa… Zonjusha-Po

ps: cdo vit, në Japoni, rreth 100 mije persona ‘zhduken’ pa lene gjurme. I quajne ‘evaporated people’

vazhdoni komentoni gaz drrase per sakurakon, se per ju paska qene kjo dite. Pa ju vdes Peshku fare.

Zakone te cuditshme, shoqeri me vete Japonia. Keto artikuj me kujtojne “The sea of trees” te GVS, edhe ai njelloj i cuditshem e pak si jashte kesaj bote.

Vendet ishullore kanë gjithmone disa karakteristika si me të ‘vecanta’ por patriarkalizmi i shoqerise japoneze eshte goxha i njohur.

ps: po qe mesova disa gjera të reja nga rishikimi i filmit?? Për shembull, nuk me kujtohej qe Jun, kish qene shtepiake

Prova :

image.jpg2048×1536 175 KB

Po ashtu, skena e gjyqit të divorcit eshte e nje violence të paparë!

“Im shoq më vrau” - fraza çarmatosese e Jun.

image.jpg2048×1536 142 KB

“Çdo të thuash me kete?” - pyet gjyqtari

Dhe Jun qe pergjigjet :

image.jpg2048×1536 142 KB

image.jpg2048×1536 139 KB

Ne baze te parimit universal eros-thanatos kjo eshte njesoj sikur t’i thoshte:

Burri me palloi mua, me nje fjale nuk eshte se beri ndonje gje kushedi se çfare. Gjithe puna eshte se si me palloi mua.

Me kujtohet ta kem mesuar dje, si dhe ti, kete hollesi, ndersa i dhashe nje rishikim aty ketu filmit.
Madje Jun shtoi se mbaron sot (statusi si shtepiake) sepse sot jepet vendimi i gjyqit. E keshtu hap muhabetin e divorcit te saj me vajzen e fotografive. E cila ne degjim e siper futet ne nje heshtje e seriozitet te tille qe sikur i jep fund edhe bisedes mes tyre (e per fat afron stacioni ku ajo zbret).
Sidomos mesova fakte per fillimin, sepse filmi i gjate e pare me nderprerje, te ben ti harrosh.
Psh ne workshopin e ekuilibrit shohim qysh aty te motren e ekuilibristit, dhe qe e cila rishfaqet ne fund, duke treguar sa e lidhur eshte me te vellane. Me pelqen shume fillimi i filmit dhe mund ta shihja pa ze, ose ta degjoja pa figure (madje ne ket menyre filmi m’u be nje ninulle e solli dhe gjumin)

Ka shume per te thene per te. Edhe mbi Japonine, me larmine e detajeve qe u sollen, si nga filmi si artikujt. Por nuk kam mundesi ta stakoj mendjen e te merrem me te.

si strukture filmi ka dy workshope, nje nga fillimi e nje nga fundi, te gjate dhe dokumentareske.

Well seen !

Edhe per mua, ne shikim te dyte, ka plot gjera te tjera per te thene.

later…

Sa mire qe e pe per here te 2te
Workshopet dokumentare dhe personazhet dytesore sikur i japin hapesire dhe kohe zhvillillimeve te vajzave qe te “gatuhen”.

Kam pare nje film te mrekullueshem, kesaj rradhe ardhur nga nahija jote (ose me sakte, nga kinemaja indipendente njujorkeze) : Person to Person !

do perpiqem te shkruaj dicka kete fundjave

S’kam besim tek tonet por meqe te ka pelqyer…
ja t’i jap nje sy. duhet te gjendet kollaj ne net.

E pashe dhe ishte vertet
Te presim blogun

Person to person ka te perbashket me Happy Hour koralitetin e cila deshmohet dhe nga posteri. Gjithashtu, si dhe Happy Hour per mendimin tim asnje nga karakteret nuk eshte heroi unik i filmit pavaresisht destinacionit te fundit ku ndalon rrefimi. Kamera, e jashtezakonshme sa i takon momenteve dytesore, nje himn per qytetin, nje himn per bicikleten (ndonjheere themi qyteti eshte personazh me vete ne film - nese nuk egzagjeroj ky duket nje tjeter shembull i kesaj ) soundtrack nga 70s, 80s = komponent vital. Filmi me gjithe pjeset e tij, sjell nje qetesi te brendshme tek e sheh, pavaresisht narratives policore a konflikteve te larmishme qe mund te permbaje. Mund te them deri edhe emocion pozitiv

http://www.gazetadita.al/te-promovosh-shqiperine-ne-japoni/