Kina, emër i gjinisë femërore («Ash is purest white» – film kinez me regji te Jia Zhang-ke

rrofsh, me kembe te mbare vera !
nice list of top20, na kish marre malli per to.
Disa ishin tituj te rinj disa klasike (milestones in cinema).

i ka vera keto (listat)

ps: ben dot nje liste te shpejte me numra te atyre qe ke pare tashme?

nuk kam pare 6 tituj dhe nja dy tituj pare heret e duan rishikuar u vune nga fundi

1. Alexandra
2. Lola
3. The effect of gama rays on the man-on-the-moon marigold
4. Jean Dielman
5. The queen
6. Vivre sa vie
7. Opening night
8. On the beach at night alone
9. Nje diell i bukur i brendshem
10. The purple rose of Cairo
11. Jackie
12. Elle
13. The circle
14. A gentle woman
15. Aquarius
16. A woman under influence

mori pak kohe, lista te detyrojne t’u rikthehesh me mendje c’ke pare :), por per disa eshte e lehte disa te tjere e veshtire te vendosesh.

Uou ! Pothuaj te gjithe !!
Une ne fakt te ‘kerkova’ nje renditje te thjeshte te atyre qe kishe pare por ti ke bere nje liste te vertete. Rrofsh !

Ne fakt, ti nuk ke pare vetem filmat e Fassbinderit dhe kaq. Nuk e mendoja se ke pare me shume se 3/4 !!

Por dhe renditja ime mund te ishte ajo e jotja. Psh, e adhuroj «Alexandra » dhe fare mire mund te ishte i pari ne liste.
The effect of gama po ashtu eshte nje mrekulli e vertete

Ps: uhhh, po kujtohem : kam harru Lola Montes (e Ophuls) !! Nje perle po ashtu

Ah po, nuk e paske pare ndonjehere «La Strada » të Fellinit, nje klasik goxha i njohur. Film hatashmerisht prekes edhe sot e kesaj dite (qofte dhe sipas teorise débile «film i vjeter»).

aq i bie 3/4 e 22 afersisht sa c’llogarite ti… Nuk duhet te jete shume, jo sa per t’u habitur, gati gjysma jane klasike tashme andaj nje ‘must see’…
Me vjen keq se Aquarius nuk e pelqeva sa ti atehere dhe s’e pashe dot se dyti. Ndersa The queen mund te shtyhej pak me poshte por it’s ok.
Jo nuk i jam vene Fassbinderit, po behet e veshtire te ndjek nje kineast tashti ne krahasim me me pare, s’e di pse
Heren e fundit desha te ndiqja De Palmen dhe ende s’kam filluar, ne vend tim e ndoqi albano.

A mendon se mund te shkoje me gjate kjo liste… Ndoshta po, Ndoshto jo aq psh. Jeune femme, 2018 mund te hynte… Lola Montes ka pas qene ne plan-listen time, s’e kam pare

kam shit pak mend me listen time vertikale

Pooooo ! J’adore «Jeune femme » !! Por ja qe e kisha harruar !!

ha ha … mbase u ka dash te vecohet ne teme me vete kjo pune se ka mundesi dalin te tjere tituj rruges

S’ka gje po he, “sport” eshte kjo puna e listave si dhe nje sebep i shkelqyer per te motivuar veten per të pare a ripare filma

DHe mundohu ta gjesh filmin kinez ne fjale (e them kete se besoj se nuk eshte sh sh e veshtire me e gjet ne rrjet: vura ré qe traileri ne YouTube ishte pare nga 2 miljone sy, jo keq per nje’ film autorial)

well e ke sh. drejte se ky ‘sporti’ i te ndjekurit te kinemase deri tani, vetem permes listave vleresohet… s’ka menyre tjeter

patjeter,
kerko e do gjesh i thone nje fjale, apo e ngaterroj

meqe ra llafi kerkova per Joon-ho Boon, ne vend te Parasite u gjet Mother e ndonje tjeter andaj ne mos egzakt ate cfare deshiroj une, mund te gjej te tjere te Jia Zkang Ke

Une bera para pak ditesh nje kurë “Antonioni” (ripashe disa filma te tij). Uhhhh, c’art !! Si ka mundesi qe ka qene aq elegant, aq gracious, aq… aq… ai regjizor ??
Ai ka dy MARGARITARE : L’avventura dhe L’eclisse (Eklipsi), por sidmos i pari eshte… une nuk gjej fjale.
Ndofta L’avvetura mund te jete edhe filmi me i bukur në bote (per me teper qe ai flet per temen kryesore te qenies njerezore, dmth dashurine pra, ploteson deri dhe kushtin “kryesor” (si e thuash). Po si ka filmuar me aq class ai regjizor ?? Po si nuk bie një, po nje sekonde te vetme ne banalitet ?? (gjithe duke évituar borgjezizmin e filmit). Hatà !

Shto qe Antonioni nuk i ka borxh askujt (artistikisht). Eshte dhe Godard, por Godard u detyrohet disi Rosselinit, psh. Antonioni ?? Askujt !!

Antonioni ka dicka prej themeluesi. Besoj se eshte ai qe ka shpikur kinemane moderne (pak a shume si romani modern i shek XX). Dakort, qe kur Godard beri Breathless (1959), kineastet filluan te xhirojne ndryshe (më lehtshem, më sprotivçe, etj etj) por L’Avventura ka shume (po shume mundesi ama !) qe ta kete futur kinemane ne brazdat e modernitetit. C’elegance permban ai film!! Sa elegant qe eshte! Si ka mundesi ??? Enigme !!

Jam I sigurt per dicka gati te rendit mistik : Michelangelo Antonioni eshte i te njejtes ‘rracë’ me Michelangelo di Lodovico Buonarrotin. S’ka mundesi ndryshe

I hate “Mother”. Eshte humbje kohe…

ma more pyetjen nga (goja) tastiera, ja flm sh per kete rekomandim. Dmth s’e kam pare ende…

ky osht film i modh, tregon thelbin e gruas socialiste, gruas se emancishpuar:

kam pershtypjen ti e kupton sh. mire Antonionin sepse e kupton vetvetiu edhe modernitetin… Jo te gjithe e kuptojne modernitetin paleme ta nuhasin.
Ndersa eleganca dhe artistry jane nga magjia e perjetshme italiane besoj une.

Mahnitja jote me Antonionin me solli nder mend eksperiencen qe pata se fundmi me nje film te Pasolinit por le te mos nderroj teme.

Edhe une kam nevoje ta rishoh L’Avventura dhe L’eclisse.
Te faleminderit shume per cfare shkrove mesiper

i dashur STALKER , ç’a te te thote plaku ty, a ke noi film me tematik politike a ekonomike .

Kete Pjer :

Sigurisht, eshe dhe Pasolini por tjeter gje Pasolini (qe eshte haré, joy, gladness… etj etj). Antonioni eshte class, por pa rene ne borgjezizem, eshte nobel por pa rënë në aristokratizem. Ku di une si eshte… . Di qe prap me le pa fjale, me mrekullon, më… më…
Rishihe ndonje ditë L’Avventura. Do me kujtoç

e megjithate stalker, fakti qe punet e tjera te Antonionit jane poshte nivelit te Lavventures dhe Eklipsit kjo dmth dicka jo e mire

Ndoshta Antonioni ndryshe nga Mikelangelo Buonaroti arriti te nxjerre pak kryevepra nga gjithe c’krijoi pavaresisht se punet e ti jane eksquisite ne pergjithesi te tera.

L’edipo re (pasolini) qe nje tragjedi madheshtore

Per shembull : kjo eshte nje foto nga Eklipsi. E perseris, vecse nje foto.
Amà, tout est déjà là (thote frengu - gjithcka* eshte aty, tashme)

• gjithcka = eleganca, finesa, class-i… c’te duash ti

6B37BCF5-996A-4690-8F3B-0217684A0E9E.jpeg1024×531 53.5 KB

wow… e pafjale
mund ta perseris kete serish e serish

Jo, nuk eshte se jane “poshte puneve te tjera”. Deserto Rosso eshte perle.
Ndofta tek dy-tre te tjere (Zabriskie point, Blow-up, Professione reporter ) eshte cik ajo pjesa suspens qe ua heq ate hatashmerine qe ka L’Avventura apo L’eclisse por jane prap de prap sh sh sh te mire (edhe pse te lene nje peshtypje te vockel qe jane cik “te fabrikuar”.
Fundja, TE gjithe si L’avventura Nuk do jene dé

e thua kete duke pas parasysh sa e pamundur thuajse sot te behet kjo pa rreshkitur ne ektreme si banaliteti, borgjezizmi, akademizmi, etj … ku shohim te bien ne seri kamerat e sotshme tek rreken te arrijne te njejten gje megjithe mundesite e avancuara materiale… apo jo

vov, eviva socialismo:

Sigurisht. Por as qe ka te beje me mundesite. Pffff, vdekshin ishalla mundesite

Jo, ka te beje me Antonionin, me njeriun Antonion, me artistin Antonion.
Po ta mendosh mire, regjizoret e jashtezakonshem kane filmuar (xhiruar) veten, vetem se në vend te vetes vene, sigurisht, perpara kameras Monica Vittin apo Alen Delonin. “Kaq” eshte e gjitha…
(Kaq - një fjale goje po nejse…, ti me kupton)

vov, gjuji boleve socialismos femen. Te dyja boleve, mos maj me hater bolen e majte:

sigurisht, what was I thinking …

qe ku diskutova edhe un ne teme te filmit, meqe e kishte hall Arbani.

PS-ja fitoi, por do vije edhe dita jone.

ju atje ku jeton ti beni nje pune te lavderueshme dhe jeni duke mbajtur stafeten e modernitetit te kinemase se Antonionit
beni edhe favorin te shquani ku tjeter ne bote bulezojn sythet e kesaj perspektive ne film

rrofsh & naten e mire

antonioni per mu e ngre kinemane ne art me shume se te tjeret e periudhes se tij. Godard pastaj ka merita te tjera revolucionarizuese brenda vales se re franceze.
Filmat e tij te viteve 60 vijne te fresket dhe aktuale edhe sot me elegancen qe i karakterizon. qofte dhe nje film si la notte flet nepermjet heshtjes. E te mendosh qe l’aventura eshte konceptu si melodrame.
Gjeometria pastaj eshte tipari me i theksuar i teknikes se tij.

presim nje liste tenden si mesiper albano

Antonioni dhe Godard kane bere (ate qe kane bere) pothuaj ne te njejten kohe (vitet 59-60).
Edhe pse në sensin gati-gati logjistik eshte Godard qe ka revolucionarizu kinemane dhe pike (kamera e manovrueshme, loje e çlirê aktoriale, match cut qellimisht i gabuar, shooting script nje faqe gjë (ne vend te 60 e kusur faqesh)… etj etj). Te gjitha keto e japin rezultatin ne imazh (ose zë : Godard eshte nga te parët qe perdor zërin e drejtperdrejte, e jo dublimin e tij ne studio, pas xhirimit).

Antonioni i ka mertitat gjetiu. Po ta mendosh mire, periudha e trete artistike e Godard (dmth vitet 80, pra pas periudhes se pare (Vala e re) dhe periudhes se dyte (grupi Dziga Vertov, dmth kinemaja militante), eshte goxha antonioniane (gjithe duke qene godardiane, sigurisht : shenjat, gjurmet, notat e godarizmit, edhe te doje Godardi vetë, jane te paevitueshme).

Ne kete prizem, i bie qe ishte Antonioni qe ka qene 20 vjet para te tjereve (1960-a ne raport me 1980), pra20 vjet para edhe Godardit. Por siç thashe me lart (ana logjistike qe jepte rezultate krejt te tjera ne imazh e ze) ben qe shume kinofile (per shembull Scorsese) te jene katerciperisht te bindur se eshte Godard qe (siç thote ai, mot à mot) jo vetem i dha dermen kinemase klasike, por si puna e atij shoferit qe i jep mbrapsh makines, i futi nje marsh nga mbrapa per tu siguruar se e kishs shtypur definitivisht kinemane klasike.

Pra varet si e sheh.
Kinemaja e Antonioni eshte sa e trillshme (e ‘ndryshueshme’ nga ana sentimentale, pra “tra-la-la”, si te thuash) aq dhe goditese (heart touching)

vijon

po thoja qe Antonioni eshte “edhe…, edhe…”, pra në nje far’ menyre eshte Stendali i kinemase (qe ne fakt, ka qene më italiani nder shkrimtarêt franceze : rastesi?? ).

Me siguri, ky sharm, ky class, vinte edhe si rrjedhoje e natyres “prej kavalieri” te Antonionit (njeri), nuk ka mundesi ndryshe (pra zor se ai hiqej, shtirej). E sigurt.

E zgjata shume. Shkurt, Antonioni filmon shikimet dhe kinemaja eshte punë shikimesh (të pari). Nuk sheh njeri në nje film siç sheh “Monika Vitti e Antonionit”.
Ta harrojne te tjeret.

"Kaq"eshte e gjitha

pikerisht, ka te beje me filmimin e emocioneve, e ndjenjave. Askush nuk arrin ti japi me imazhe dhe substance me mire se ai. Te l’aventura psh edhe pa u shpreh me fjale arrin te kuptosh me ane te planeve te shikimeve apo inkuafraturave cfare ndjejne apo nuk ndjejne protagonistet dhe perfshihesh natyrshem. Boshlleku qe i karakterizon ndonese te rrethuar nga bukuri te rralla nga te 4 anet eshte i dukshem.
L’aventura kam degju se eshte krahasu dhw me la dolce vita te fellinit, dhe kane dale ne po te njejtin vit. Vetem se ndryshe nga kryevepra e fellinit te l’aventura heronjte, po aq borgjeze jane te kapur ne cark, pa rruge dalje. Dashuria e ka te pamundur te mbije pmvsh deshires se monica vitti, ose sic thosh scorsese ne nje dok. eshte e pamundur te mbjellesh lule ne shkretetire.
influenca antonioniane te godard me eshtw duk e prekshme qe te le mepris, ne disa skena, me thene te drejten po eshte e natyrshme pasi rregjizoret asokohe provokonin njeri tjetrin. Periudhat e mevonshme te godard nuk i kam ndjek dhe aq.
E vertete kur shef nje antonion te duket sikur lexon nje roman

Fellini si Fellini. Në kuptimin: regjizor shume shume i respektueshem dhe i mire por pa grace-n, magjine, finesen, elegancen e Antonionit.

Antonioni ka diçka ‘shteruese’, ne kuptimin: C’est comme ça ! ( just accept the situation! - besoj se i bie ne aglisht; ose ne shqip: eshte keshtu dhe pike mbaroi). Nuk ‘shpjegohet’ shume… (ndersa Fellini edhe shpjegohet, si te thuash). Dhe kjo ben diferencen

sinemaja italiane (Felini, Antonioni me te njohur, dhe ca te tjere) eshte maja e artit evropian si sofistikim, por njekohesisht eshte shterimi i artit evropian si fryme. Te dyja fenomenet - sofistikimi dhe shterimi - jane te lidhur, bile eshte i njejti fenomen si dekadence. Ka nje paralel historik me dekadencen e artit helen.
Hollivudi dhe Moskvafilm ne te njejten kohe qe po perfolet (vitet 60), jane me pak te sofistkuar dhe kan me teper fryme, pra eshte i njejti fenomen shprehur ndryshe. Prandaj Hollivudi dhe Moskvafilm paten jete me te gjate se arti italian i viteve 60. Prandaj sot jane te dhjere te gjithe njesoj si Peshku, pa fryme fare dhe pa gje te re per te thene, jane te gjithe koqe qe riqarkullojne te njejta ide. vetem sofistikim, bile as sofistikim nuk ka, nuk e di çfar ka, vetem noçka eshte e sofistikuar.

Keshtu ndodh po te fitoje PS, ka fitu noçka.

ne sinemane e Antonionit eshte gruaja protagoniste e ngjarjes, dmth eshte Madona, pra katokomunist edhe Antonioni. E ç’mund te jete tjeter nje evropian i modh?

u pa mbreme,
mbresa te forta
historia e rende ne peshe ashtu is metamorfoza e Kines
cdo gje nga review-ja binte ne vendin e vet nderkohe qe ndiqej filmi

rrofsh STALKER, nga fundi i javes do ta shoh

Sa për kuriozitet: filmi ka brenda copeza nga filmat e vjeter të regjizorit, dhe qe kanë qene xhiruar në të njejten zone gjeografike me kete të fundit (janë imazhe disi më ndryshe, sepse ndjehet qe kamera ka qene me e vjeter). Me siguri i ke vene re

Fellini si Fellini. Në kuptimin: regjizor shume shume i respektueshem dhe i mire por pa grace -n, magjine, finesen, elegancen e Antonionit.

Antonioni ka diçka ‘ shteruese ’, ne kuptimin: C’est comme ça ! ( just accept the situation! - besoj se i bie ne aglisht; ose ne shqip: eshte keshtu dhe pike mbaroi). Nuk ‘shpjegohet’ shume… (ndersa Fellini edhe shpjegohet, si te thuash). Dhe kjo ben diferencen

Shpjegim te qarte ka, vetem se eshte mbi bolor:

Fellini eshte me i shpjegueshem se Antonioni i pashpjegueshem, sepse bolja e djathte per vete natyren e saj eshte disi e shpjegueshme, ndersa bolja e majte eshte krejt hermetike.

Nese per Fellinin kisha katolike ka pretendimin se eshte katolik (e diskutueshme kjo), per Antonionin as ka guxim te beje te njejten.

Meqe e ke parë tashme: portret i papare i kesaj gruaje kineze! Wow! Si Sizifi e shkuar Sizifit. Por qe i kthehet gjithmone rrenjeve të saj (për muaj, skena çeles e filmit eshte kur ajo vendos të mos shkoje në veri-perendim të Kines (mbi 7000 km larg vendlindjes se saj) për të bere nje jete të re, por tu kthehet rrenjeve të saj, në Datong.

Për mendimin tim, kemi të bejme me nje film qe mund të titullohet ndryshe: “Besnikëria ndaj vetvetes” (ndaj asaj ç’ka jemi). Ose siç i tha Bin-i qe në fillim (por dhe në fund) heroines se filmit: thelbi i filozofise (kultures) Janghu eshte totemi besnikeri+ndershmeri (straightless). Ose në gjuhen kineze (@Arban)

jo s’arrij dot une te ve re detaje te tilla …

portreti i Qiao eshte vertet i papare, eshte me vend permendja e romaneve te balzakut
Dhe filmi i dedikohet posacerisht forces se ketij njeriu/kesaj gruaje… e qe papritur ne fund na zbulon vulnerabilitetin e saj sepse s’ka garanci ne asgje megjithe forcen e karakterit
te faleminderit.

Stalker, Antonioni ka biografine e keqe:

permes ‘pikturimit’ te portretit e habitshme sa mesohet per vendin, Kinen. Ky vend i stermadh me shtresa e nenshtresa te larmishme shoqerore, secila aktualisht ne statuse te perkohshem sepse ne udhekryqe zhvillimi drejtimi i te cilave eshte funksion i marrdhenieve ekonomike ne ndryshim e siper. E te cilat keto te fundit duhet t’i ngjajne aq shume pikerisht marrdhenieve shoqerore ekonomike te kryeqyteteve te europes se shekullit XIX, paris, londer, ai gjerman etj. e ku zhvillohen historite e shkruara te shkrimtareve me te medhenj te asaj periudhe.
I fundit film nga ku shihet si ne dritare tabloja e larmishme zhvillimore e Kines mbaj mend te ishte Kaili Blues nja 3 vjet me pare. Si nje dimension i pervecem ne multidimensionalitetin total, filma te tille percjellin ne nivel me dytesor edhe kshu tablosh shoqeroro-ekonomike te medha (te permasave murale) krahas krijimtarise primare ne kulm te sejcilit.
Kam pershtypjen potreti i Qiao ushqehet shume nga dinamika e ketyre zhvillimeve shiqeroro-ekonomike, ne kuptimin e energjise qe permban ai.

disa mbase s’qendrojne:

Bruno Dumont - Jeanette, l’enfance de Jean d’Arc
Carl Theodore Dreyer - The passion of Joan of Arc
Godard - Prenom Carmen
Dardenne - Rosetta
Judd Apatow - Trainwreck & Braidsmaids
Lars von Trier - Nymphomaniac

Antonioni - Il deserto rosso

Verhoeven – Blackbook

W. Allen - Annie Hall
J. Kasdan – Bad Teacher
17. Grace of Monaco
N. Moretti – Mia Madre
L. Bispuri – Vergine giurata

R. Hamaguchi – Happy Hour
Abdellatif Kechiche- La vie d’Adele

J l Mankiewitz - Barefoot Contessa

Të gjithe qendrojne!!!

Me perjashtim, ndofta, të Mia madre, ku personazhi i luajtur nga vete Moretti nuk eshte aq sekondar sa duket e qe i jep filmit nje dimension çik të ndryshem nga “portret gruaje”.

Happy Hour eshte padyshim portet gruaje me 4 koka (eshte pak a shume si “Husbands” i Cassavetes, por në sens të kundert (Husbands eshte portret-burri me 4 koka).

I mendova filmat për Jeanne D’Arc (qe eshte padyshim femra për të cilen janë bere me shume filma në historine e kinemase, pak a shume sikurse Drakula eshte personazhi mashkullor me më shume filma, ever). Por më doli pastaj nga mendja. Pra eshte harrese.

e drejte per Mia Madre plotesisht
sometimes it’s tricky, se duket e thjeshte - mjafton nje figure qendrore femer. Keshtu ishte gjysma e titujve qe vura qe me pas u korrigjua.

Ky nen-zhaner i drames eshte i gjere (portretet), s’ka pse te mos harrohen a lihen jashte tituj.

‘Husbands’ te Cassavetes, ndeshur kaq here, asnjehere s’jam bere mbare ta klikoj e shoh.

Interesant sesi titujt per ‘portret-gruaje’ jane kryesisht emra te pervecem ose identifikues: Elle, Woman under influnce, Jean d’Arc, Grace of Monaco, Annie Hall, p.sh.

Sa mire e ke thene ti: portret me 4 koka, wow!!!

Superioriteti i Antonionit del qarte tek ky koment jutubor:

Fellini never understood Antonioni, a man with a much greater grasp of human relations than he ever had. Antonioni focused so much on the man-woman relationship because he instinctively understood that that is the basis of any human relationship, and showed how relationships don’t work because of a pathological (thus, acquired, not natural, not physiological) inability of many men and women to develop an identity that springs out of affection, fantasy and originality, rather than a false identity which in fact is identification with abstract constructs such as religious dogmas, moral values, social status, or solipsistic hedonism.

korrikse, gjej i ven ne liste per ket filmin e modh te Antonionit qe nuk ka pas suksesin e merituar:

Po çfare e ben vertet Antonionin superior, jo vetem ndaj Felinit, eshte interesi dhe veprimtaria e tij konkrete ndaj teknologive te reja. Antonioni rezulton nje profet i vertete i vizionit ne eren digjitale.
Nuk ka artist vertet novator qe nuk eshte novator edhe ne teknologi te mediumit, kjo eshte konstate e gjenise artistike qe ne kohet e Leonardos dhe Mikelanxhelos (gjenia e Leonardos e deshmon me qarte kete). Ne kete kuptim Antonioni ishte vertet komunist, dhe ne kete kuptim komunizmi ka vlere si kerkese pertej krishterimit.

Po te kuptohet çfar kam thene lart (qe e kam vjedh ne internet), Tarkovskij rezulton katunar fare.

edhe per deserto rosso, nje pararendes vizualisht i stalker te tarksovskit

Antonioni eshte pararendes edhe i lodres se fundit te Godard qe perdori si medium celularin.

nder shume profeci te tjera eshte kjo pjese tek “Nata” ku vete shkrimtari e ve afaristin ose padronin me lart se veten, afaristi ben art me njerez te gjalle dhe ambjentin, ndersa shkrimtari eshte padron i sentimenteve. Ndersa ne kontestin e komunizmit i bi qe shok Enver qendron me lart se Kadare (si pozite, se si persona eshte per tu pa, por tani s’ke çfar shef me, tani shef vetem rremujen e pallimit demokratik).

“Nata” ka qene veper arti vertet shokuese dhe jashtezakonisht informative (si pjesa e videos me poshte) kur e kam pare atebote tek RAI bardhe e zi. E ka dhene RAI disa here.

asnje koment nuk ka poshte videos, nuk kupto gjo njeri. Edhe ne internet s’ke çfar vjedh.

e kam pare la notte, me eshte fiksuar madje ne mendje skena e fundit, mjaft melankolike dhe emocionuese, e pashoq persa i perket nje cifti ne krize.
La notte bashke me l’avventura dhe l’eclisse bejne pjese te trilogjia e alienimit, i cili eshte gjithnje aktual, edhe sot ne shoqerite moderne e postmoderne, shqiperia perfshire; nje ndjesie e te mos ndjerit mire dhe
te mos gjeturit e vetes, te cilen individi e asocion me nje gjendje te pergjithshme te mos pasurit qellim ne jete te cilen antonioni e lidh me efektin e modernitetit qe vjen nga zhvillimi industrial.

Në fakt, Antonioni nuk ndalet vetem tek aliénimi, incomunikabiliteti etj etj. Në fakt, në filmat e tij mbi të gjitha evidentohet problemi i konfliktit trup/mendje: nje mendje moderne ne nje trup të lodhur (të perdorur, të nevrozuar tashme)

Por ti prit se je i ri. S’ke parë gje akoma

po po ashtu osht nje mendje moderne ne nje trup te lodhur ne palester.

eshte pikerisht e kunderta, trupi nuk eshte trajtuar kurre me mire se ne epoken moderne. Kushtet trupore, komoditeti fizik i nje njeriu çfardo sot eshte per tu pas zili edhe nga Luigjet qe dikur mbreteronin ne France.

Kurse eshte mendja moderne qe eshte pjerdhur fare. E ke per bukuri pershkruar ne videon e Notte qe ka sjelle albanoidi, shkrimtari eshte i pjerdhur nga mendja fare, nuk mban mend se eshte ai vete qe ka shkruar letren e dashurise per gruan e vet, dhe e pyet ate: “Kush e ka shkruar kete leter?”. Dhe pse eshte pjerdh memoria, eshte kollaj te kuptohet mbas leximit te Bergsonit (dhe Prustit qe e ka kopju Bergsonin ne internet) qe e shpjegon qarte qe mendja eshte vetem memorie dinamike, eshte vete shpirti i dikurshem, dhe qe memoria nuk eshte mekanizem robotik, memoria eshte e interesuar ne mbamendje, mban mend ato qe i interesojne, dhe “harron” ato qe nuk i interesojne, nuk i shkojne per shtat. Pra me fjale te tjera njeriu modern eshte i pjerdhur ne shpirt se ka “harruar” Parimin.

E shkreta mendje moderne u konsumua per te gjetur: “a e ngriti doren Sala apo se ngriti”.

lakuriq dhe i dregosur,
trup e shpirt i sakatosur
shkoi ne Beograd i hardallosur

Problemi i konfliktit trup/mendje ndodhet ne baze te konfliktit mashkull/femer, dhe eshte me i pare dhe me paresor se ky i fundit. Ta do mendja qe individe konflituale me vetveten, ne menyre fatale do te kene raporte konflituale me seksin tjeter.

E tere letersia dhe arti ne pergjithsi, edhe ajo klasike, i deshmon ne meyra te ndryshme dhe ne stile te ndryshme keto 2 konflikte, arti modern deshmon permasat e skajme dhe te frikeshme qe keto dy konflikte marrin ne epoken moderne. Konfliktin e pare, konfliktin tragjik mendje-trup, e ka formuluar ne menyre konçize shen Pjetri ne paragrafin e famshem, dmth Felini dhe Antonioni e kan gjet taze qe te vegjel nga gjyshja e tyre kur i çonte perdore te djelen ne kishe (edhe Marksi, me teorine e alienimit ka zbuluar ujet e ngrohte). Arti i Felinit shpreh me teper ne konfliktin e pare, ndersa i Antonioni konfliktin e dyte (qe e ka te parin brenda), dhe kjo perben superioritetin e Antonionit. Kjo del me pak a shume edhe ne komentin e dyte te personit jutubor qe kam sjelle me siper ne videon ku Felini flet per Antonionin:

Fellini failed to grasp the depth of the human being, which can only come out in inter-human relations. Fellini’s films are monologues - nostalgic, ironic, narcissistic, always solipsistic- by men (they’re always men) who can only reconcile with the world by transforming it into a circus populated by grotesques figures - half-tragic and half-tender. Antonioni, by contrast, goes deep deep inside human relations between real human beings, more often than not relations that don’t work, but he shows you why they don’t work even if he never tells you that explicitly. It’s not by chance that Antonioni focuses so much on women, as you can’t talk of human relationships if you don’t talk about women as much as men. He truly sees women as full human beings, his glance is curious, deep and with no grain of chauvinism or paternalism. He’s ruthless in showing humans as they are, and warm in passing on the message that this is not how things are by nature, but because depression and other ills of the mind depend on a lack of affection, fantasy and creativity. Antonioni is not easy on the viewer because his films stimulate the viewer to engage, they challenge him/her to go beyond entertainment. Fellini is like a fantastic magician who enchants is with his wonderful tricks - but tricks they are. Antonioni tells the viewer: if you connect with the human story I’m telling, it’s because you see a beauty in humans and think that you can be better, warmer, freer than my characters usually are. Fellini says: life is an illusion, let’s have some fun and die partying, sweet on the surface but heavy and empty on the inside.

Per ka edhe nje konflikt te trete dhe te fundit, te njeriut me boten qe e rrethon, me krijimin. Njeriu ndjehet i huaj ne nje bote ku edhe sendet i duken armike (te 3 konfliktet jane pasoje e Renies, mitologjia dhe arti helen e deshmon kete me aktin e Prometeut). Ne epoken moderne ky konflikt merr permasa apokaliptike, problemi ekologjik dora vete. Ne kete rast gjenia e Antonionit del e plote me “Deserto rosso”, eshte i pari regjizor ne menyre absolute qe pershkruan koshiencen ekologjike, tmerrin nga ambjenti rrethues qe ne epoken industriale merr permasa apokaliptike.

Nuk e di se si i shifni filmat dhe i lexoni veprat, siç duket me bythe, koha e saj eshte.

skena finale e filmit:

realitetin kohor subjektiv, me te prekshem se kaq vetem antonioni mund ta materializonte.
skene perfekte, audio, mizanskene, loja e kameres pa cut, filozofi e filmuar, e shkuara dhe e tashmja qe shkrihen.

Meqe i rame nga Kina per te dale tek Antonioni (e meqe ripashe kohet e fundit Avventuren) : tek lista e top10 subjektiv lotet-më-te-bukur-në-kinema, u dashka shtuar me patjeter lotet e Sandros, heroit kryesor te Avventures, ne fund te tij: jane pothuaj krejt “ajo-çka-ka-dash-te-thote-autori” gjate 2 oreve film:

image.jpg2880×1800 196 KB

L’avventura si derto rosso ngjason me teper me nje tablo pikture, kompozicioni i pasur, gjithcka ne vendin e duhur.

e vertete kjo qe lotet e Sandros jane “ajo-çka-ka-dash-te-thote-autori”, por ka edhe diçka tjeter me te rendesishme qe autori e ka thene pa dashjen e tij. Zakonisht keto lloj te thenash jane me te rendesishmet, dhe jane edhe autobiografike pa dashjen e autorit, dhe per kete arsye “autori ka dash me thone pa dashje”. Antonion moderni me lotet e Sandron ka treguar qyrret e veta kur e braktisi la sua compagna Monica Vitti mbas 10 vjet bashkejetese.

Sakte, ne fakt ka qene filmi i pare i Antonionit me ngjyra, e per te arrit efektet te deshiruara nderhynte me qellim ne teknologjine e ngjyrosjes se celuloidit. Por nuk mjaftohej me kaq, per te njejten arsye para filmimit ngjyroste pemet, token, ujin etj.

Edhe nje gje tjeter qe e kom vjedh ne internet ne blogje kinofilesh frenge per sicen me dy cica dhe Stalker:

Eksplozioni i filmit italian ne vitet 50-60, absolutisht superior dhe vizionar per fimin ne gjithe boten, ka lidhje me eksplozionin e piktures italiane ne epoken e Rilindjes, eshte i njejti shpirt-gjeni qe spostohet ne kohe. Ne thelb nuk ka ndonje ndryshim midis Antonionit dhe Mikelanxhelos, perveç faktit qe filmi qendron me lart se piktura. Ka progres dmth.

meqe ne liste, The bitter tears of Petra von Kant eshte kryeveper, it’s a bomb. 4-5 tituj nga Fassbinder gjer tani dhe sec kane nje natyre prej dramaqueen-i te perbashket.

Nje nga melodramat me te shkelqyera te Fassbinderit! (eshte adaptim i nje pjese teatri, edhe pse filmi nuk eshte per asnje sekonde te vetme “nje pjese teatrale e filmuar”

Fassbinder ka dy periudha te mire-shqueshme: ate te paren (1969-1972), godardiane (filma thellesisht te influencuar nga Vala e Re Franceze, e veçanerisht nga filmat e Godard), dhe e dyta, 1972-1982 (dita e vdekjes) , ajo melodramatike (me perjashtim te " World on a Wire" i cili edhe pse i 1973, eshte i venës godardiane).
Melodramat e Fassbinderit jane thellesisht te influencuara nga ato te nje gjermani tjeter, por qe punoi dhe jetoi ne USA: Duglas Sirk. Mbreti i melodrames. Per shembull, “Ali: Fear Eats the Soul” eshte qartazi i frymezuar nga perla e Sirk-ut “All That Heaven Allows”.

ps: duke kerku titullin e nje filmi te tij, po konstatatoj qe keto qe thashe qenkan edhe tek faqja wiki e e Fassbinderit (kjo puna e dy periudhave)

thellesisht teatrale qe nga skenografia tek gjestet tek dialogjet
ne hapesire te kufizuar realizohet aq shume
sa i veshtire aq dhe i bukur