«Valë e Re» franceze apo maverick-ë të vetmuar ? (3 filma te rinj francezë të 2018-s)


#21

Po ta shihje ndonje dite “The Class” (palme e Arte ne Kanë, kupton ti?) do shihje diferencen mes dy filmave.

Nese “The Class” eshte fund e krye nje film natyralist (bërë “si pé verteti”, thone kalamajt, nderkohe qe kinemaja, si te gjitha artet, nuk ka per mision te kopjoje realitetin), “Madame Hyde” luan ne disa pista njeheresh, ka tonalitete te ndryshe, ben te bashkejetojne ne te njejtin film zhanre te ndryshme e, per rrjedhoje, edhe kendveshtrime te ndryshme.

Me beri pershtypje dhe vete se sa e dallueshme eshte kjo, qofte edhe duke pare dy trailer-at reciprokë te secilit film: nata me diten !!

"THE CLASS" :

dhe:

"MADAME HYDE" :


#22

besoj se ajo eshte aspekti (‘fasada’) realiste e filmit. Besoj e ben per te thene se e ka serizisht me subjektin (temen) e filmit. Po mos ishin aq konkrete (siç thua ti me shume te drejte!!) referencat nga fizika apo matematika, filmi do ishte hollywoodian, pra i pademshem, i lehte, “tra-la-la”, si filmat hollywoodiane xhanem.

Biles po mendoja:
kur shkruajta qe “Madame Hyde” eshte opozita (e kunderta) e “The Class” (film natyralist), me sakt do duhet te shprehesha :

  • Filmat hollywoodiane (ne sensin: 90% e prurjeve boterore) jane teza.
  • “The class” (filmat natyraliste) jane antiteza (bere “si prej verteti”)
  • “Madame Hyde” eshte sinteza

(teza, antiteza, sinteza - ne sensin hegelian te konceptit)


#23

Flm, ashtu eshte pjesa realiste e tij. E cila nderthuret me zhanret e tjera dhe formon kete kompleksitet te bukur te filmit. Por edhe si pjese realiste, eshte trajtuar me dashuri te madhe. Dhe, edhe permes shkencave tenton te jape pergjigje per sfiden e realitetit.
Por nuk bie ne moralizem, stalker apo jo. Se ne fund prape kthehet ne ate qe eshte, fiksion: zysha vret nxenesin e vet me te mire, dhe nje mister hickockian mbi lagjet e periferise jep lamtumiren spektatorit.
Film i mrekullueshem i cili eshte perplot me gjera per te folur.

Kjo e sintezes tejkalon cdo aftesi per te folur. Patjeter as i afrohet holliwoodi Madam Hyde-it.
Trailerat do i shoh ne ekran me te madh se telefoni.

Ps. Ma evokoi Il Vangelo secondo Matteo ne menyren sesi ndalet tek secili nxenes i periferise kuadruar me te njejten ide qe Passolini inkuadron njerezit e jerusalemit nen fjalen e Jezusit te ri… psh ne fund fare (Interaction). Por edhe ne mjaft momente te tjera pergjate filmit.


#24

Por e perseris: ti ke jashtezakonisht te drejte: nuk mbaj mend une te kem pare ndonje film ku lënda (mesimi, lesson) te shfaqet (te jete filmuar) me aq precizion dhe seriozitet!

Dhe kur them se filmi eviton te jete hollywoodian, me kete dua te them qe filmi, po aq sa i jep rendesi permbajtjes se mesimit (the lesson: konkretisht: nderveprimit midis geneve tona dhe mjedisit ku jetojme, qarkullimit elektrik, logjikes etj etj, sepse ato hyjne ne rezonance me historine e filmit), aq edhe synon qe nepermjet tij, pra mesimit, ti drejtohet edhe spektatoreve, po aq sa dhe nxenesve.
Thene ndryshe, inteligjenca jone mbahet ne tension (request) po aq sa dhe ajo e nxenesve (fabula e filmit). Ne si spektatore kalojme po aq në anen e mesimdhenesit sa edhe në ate te nxenesit dhe eshte fiks kjo qe eviton qe ne si spektatorë të perqafojme kendveshtrimin e inspektorit te akademise apo prindit te nxenesit. Spektatori rri gjithe kohen me mesuesen ose me nxenesit.

Qe mund te thuhet ndryshe: nese “Madame Hyde” eshte, in fine, nje film i vertete politik, eshte sepse jo vetem qe i jep vend (vemendje) secilit personazh, por mbi te gjitha i ofron atyre mundesine te ndryshojne, te evoluojne, tu ikin determinizmit (kunder-shembull: “The Class”). Dhe kete e realizon nepermjet luhatjeve te imagjinares (imaginary) te tij (ne fakt, kinemaja e vertete nuk ka te beje me imagjinatën, por pikerisht me imagjinaren – imaginary) si dhe frymezimeve romaneske (skenarit - si te thuash)


#25

:pray: :pray:

:pray: :pray:

Thank you !!


#26

Ne vazhdim te pyetjes mesiper po mendoja se meqe autori ka zgjedhur fizike-matematiken si arsye te gjithe problematikes me personalitetin e zyshes, u ka dashur te punoje ne dy fronte per ta zgjidhur ate: njeri, ai fantastik dmth i jep fuqi te mbinatyrshme, i dyti, fronti realist (sic thua ti- pjesa realiste) ku nje regjisori te ndershem i duhet seriozisht “te bej pis duart” me ato shkenca ne menyre qe te luftoje stigmen dhe keqkuptimet per to, e te na beje t’i japim te drejte zyshes.

I pashe dy trajlerat dhe eshte mjaft i evidentueshem ndryshimi qe thua. Flm per kete, ishte nje zbulim.