Përsiatje për Revolucionin

Mbretërit e Francës bënë Francën. Është krijimi i tyre artificial.

Sa më shumë që fuqia e tyre afirmohej, shpallej dhe përsosej, aq më pak i mundshëm ishte krijimi individual.

Nuk është parë formimi i qendrave të ndryshme të pasurisë, lirisë, prodhimit origjinal, si në Fiandre, në Rin, në Itali.

Ata shfuqizuan komunat mesdhetare, zotërinjtë e mëdhenj; gjuhët e ndryshme; format natyrore të qenies;

Gjithçka prej tyre dhe për ta.

Pushteti nuk kishte vetëm se një kokë, të prerë me një goditje.

Demokracia është vepra e tyre.

Si një anije tepër e madhe. Përmbyset dhe e ulta bëhet e lartë.

Mblodhën toka dhe njerëz, me forcën dhe avantazhet e rendit të imponuar;

Përdorën ligjvënës dhe juristë, shkrimet e shenjta, milet bujarisht të poshtër, për të rrëzuar gjithçka që binte në sy, të zgjedhur.

Rafinuan kështu punën e tyre të admirueshme,

Unitet dhe autoritet;

Bukuria e një piramide.

Francezët kanë humbur natyrën;

duke krijuar një botë abstrakte, një kthjelltësi, një vullnet.

Jo më zogj në gjuhë, dhe pemët iu bindën arkitektit, dhe arkitekti arsyes. Nga Dekarti te Robespieri.

Ndodhi që fuqia e përqendruar te një njeri dhe në ndonjë tjetër, te një pallat dhe në disa ndërtesa të tjera, u hodh në erë menjëherë.

Ishte Revolucioni, i cili birnoi bija përgjatë XX viteve rrjedhës së shekullit.

Revolucioni ndodhi sepse u bë i mundur. Ai u bë i mundur dhe i përfytyrueshëm, deri edhe lehtësisht i bëshëm, sepse gjithçka ishte jashtëzakonisht e rregullt, deri në atë pikë sa që në pak orë, kapur disa njerëz dhe pushtuar disa pallate, një mbretëri e madhe e tëra u mor dhe një pushtet u zëvendësua. Ky rend ishte vepër e tre mbretërive dhe e Rishelie + Luigj XIV.

Paul Valéry

2 Likes

Stalker,
po Zeleskij çër i kishte thon mrom Putinit? ahahaha! A ma ke pa gjo Katrorin se ka te reja nga çuni i Biden ne supermarket me tavan barok francez? Ahahaha, edhe ti pjerdh kur ben seks?

l-interno-della-drogheria-famosa-di-eliseevsky-sulla-via-tverskaya-mosca-russia-153878091

#sotrue
immagine

shprehja e komentit tend eshte e vertete, por nuk vlen shume per rastin e Paul Valéry (neqoftese e ke prure per te), i cili ka shume ide dhe i ka ide franceze stil Luigj XVI, e shpjegon Revolucionin persosur, por nga jasht, si fenomen jo si noumen. Shphjehja vlen per mu qe kam pak ide dhe ne stil albanez.
:stuck_out_tongue:

#xtyxty

megjithate ,e gjitha eshte shume toksore…

p.s.
mos kerko sqarim …!!

do ja falja vetit dhe 500 kg peshe te arritur , do shpenzoja dhe centin e fundi pa preteks ne vizita pa fund vetem te perjetoja cdo here nje ndjesi te re te arritur te artit te derdhur ne ndertimin …

p.s. . inach`Allah nuk eshte fotoshop !

kush eshte toksor, Poli? :smiley:

Eshte realitet i nje supermerkati ne Moske, arkiteture cariste qiellore e transformuar nga oligarki Putin ne supermarket toksor per te qerr paret e malazezve demokrate pa i kerkuar sqarim!
:joy:

Tashmë e vetmja mënyrë për të mbajtur gjallë artin dhe kulturën është të mbahet gjallë loja dialektike e provokimit-censurës, e cila filloi qartazi me manieristët si nismëtarët e modernes. Por të paktën ndër manieristë provokimi ishte përzier me risinë, e cila me kalimin e kohës mpaket, derisa zhduket fare në bashkohësi për t’i lënë vendin vetëm provokimit dhe zero censurës. Në këto kushte dialektika është e pamundur, dmth jeta është e pamundur, është e mundur vetëm vdekja (e kulturës).

Shprehja e romanit policor klasik “ka qenë maxhordomi” ka dalë jasht mode dhe në postmodernizëm është zevëndësuar me “ka qenë shkrimtari”.

Një herë yin, një herë yang; ja ky është Tao - libri “I Ching”.

Një herë e djathta, një herë e majta; ja kjo është Demokracia - zëri i Zëdhënësit.

Një herë ma hipe, një herë ta hipa, në ato maja rripa-rripa; ja kjo është loja Hypa-zdrypa - jehona e Majekrahut.

Një herë njëra bole, një herë tjetra bole; ja kjo është e gjithë Puna - ofshama e Marlonit.

Një herë njëra bole, një herë tjetra bole

Brekët tanga janë ilustrim i shkëlqyeshëm i teorisë art për art që mëton të tregojë se funksion estetik i veprës artit nuk është utilitar.

Restaurimi arkitekturor i ndërtesave, fenomen i shekullit XIX, është shenjë ndaljes së kohës historike, ose Fundit të Historisë hegeliane, alias Fundit të Kohëve të përmendur në Apokalips.

Ndesha në rrugë një zonjë të panjohur që më tha: “Faleminderit!” pa asnjë arsye. Ktheva kokën kurioz dhe pashë që bënte të njëjtën gjë me të gjithë të huajt që i vinin përballë.

Pastaj re nga krevati… Hahaha

Sidoqoftë është më mirë të biesh nga krevati se ke parë një ëndërr me hir të veçantë femëror të Madonës, se sa në realitet të hedhë nga krevati zezaku nga Detroiti që të zërë vendin pranë gruas tënde reale.