A keni ndonje shprehje tuajën origjinale?

1234567890

I gjithë ky llapaqenllik i tërbuar për çështje politike në shoqërinë laike, bëhej dikur për çështje fetare në shoqërinë religjioze.

Të ashtuquaturat Luftrat Botrore nuk ishin literalisht “botrore” sepse ekzistonin vende të humbur të planetit që as nuk ja kishin haberin se kush ishte “virusi nazist”, “virusi kapitalist” apo “virusi komunist”. Kurse flama e koronavirusit është dukuri e mirënjohur në çdo cep të planetit, e njohin njësoj si eskimezët ashtu edhe njujorkezët, të gjithë pa përjashtim janë dhi në brekë njësoj prej frikës së vdekjes.

Koronavirus si dukuri tmerri, përveç sasijorisht, qendron edhe cilësisht më lart se tmerri i 3 Luftrave Botrore; në rastin e koronavirusit ankthi i vdekjes ekzistencial del lakuriq, i çveshur nga ideologjitë, të cilat pëpiqen të veshin racionalisht frikën iracionale nga vdekja.

Përpjekjet qesharake të negacionistëve për ta ideologjizuar dukurine e dëshmojnë dyfish frikën nga vdekja: tragjike dhe komike njëkohësisht, duke e shfaqur Fundin e Historisë si tragjikomedi.

“Vdekje e autorit” me pasojë long life të lexuesit si finalitet i veprës së autorit, e paralajmëruar metaforikisht nga Barthes, u krye literalisht me dukjen e rrjetave sociale dhe komentimin online pirdh të pjerdhim kundër autorit të veprës dhe postit.

Mbyllja e opsionit të komentimeve është verdikti i vdekjes së lexuesit, me sakte vrasjes së lexuesit, që i mirret haku prej autorit të ringjallur së vdekurish.

Historia providenciale është renditje gjendjesh shpirtërore (ose klimë epokale) vertikale që manifestohen në ndodhi reale horizontale të regjistruara (ose jo) në analet e historisë.

Këtë javë është rekordi i bukurisë së Vjeshtës së Vonë, ngjyrat janë aq të forta, aq shkrepëtitëse sa duken artificiale, sidomos nje ngjyrë ndryshku e papërcaktuar e gjetheve: kuqërrem-bordo-gështenjë me sfond blunë joshëse të qiellit deri në mbingopje, provë që edhe natyra e përdor fotoshopin një javë në vit.
Për tokë gjeta ca si biçim lëndë dushku me formë aerodinamike - të pa para ndonjëherë - dhe me ngjyrë të blertë në majë e të verdhë aty ku lidhet me degën. Por çfar më bëri çudi ishte se forma e tyre më çlodhte, në kuptimin që i mjaftonte vetvetes, më linte të lirë, më çlironte nga ngacmimi për të gjetur kuptimin dhe funksionin, si rëndom ngacmojnë format që shihen rrotull nesh.
Sigurisht ky ngacmim ndodh në mënyrë të pa ndërgjegjëshme sa herë hidhen sytë rreth e rrotull pa interes e në mënyrë instiktive, vetë akti i vështrimit në vetvete është hetim për të gjetur kuptimin dhe funksionin e formave. Prandaj në darkë je gjithnjë i lodhur, edhe sikur të mos kesh bërë asgjë gjatë ditës, përveç se ke vështruar pa interes botën.

1 Like

Ekrani digjital është superior ndaj faqes së librit prej letre, ekrani shkëlqen dritë të vetën si dielli, karta ndriçohet me dritë të reflektuar marrë hua si hëna.

Kundërvënia e falsitetit ndaj të Vërtetës është vetëm një mënyrë të thëni, sepse në realitet kihet të bëhet të bëhet me gjysëm të vërteta që i kundërvihen të Vërtetës. Përndryshe nëse falsiteti do të ekzistonte si entitet në vetvete, atëherë konflikti midis të Vërtetës dhe falsitetit do të vazhdonte në amëshim, bashkë me vuajtjen që nuk do të kishte kurrë fund.

Pra nëse hipotetikisht dhe strategjikisht e Vërteta është superiore ndaj falsitetit - gjë që e bën fatale fitoren e saj në Fund të Historisë -, realisht dhe taktikisht e Vërteta është inferiore ndaj gjysëm të vërtetës që është më e besueshme si koktej që ka një farë të vërtete brënda (prandaj e Vërteta kërkon sakrifica që të mos humbet sysh). Kjo biçim e vërtete e fundit (jo ajo në kllapa) aplikohet në mënyrë të qëllimtë nga propaganda politike dhe në mënyrë të pandërgjegjëshme (por jo krejt) në çdo rast tjetër të hetimit të së vërtetës në mënyrë të painteresuar, përfshirë rastin e hulumtimit filozofik të presupozuar dhe konsideruar rëndom i painteresuar.

Eh, edhe dashuria për Sofinë ka ngjyrë politike, e herë herë ka zgjyrë politike.

Diskutimi i dikurshëm midis teistë dhe ateistë me argumente logjike lidhur me ekzistencën apo mosekzistencën e Zotit, degraduar në epokën ngambrapamoderne në delirin tolerant agnostik: “ndoshta ekziston e ndoshta nuk ekziston”, është pesë me hiç, muhabet kot e lagu se lagu.
Ekzistenca e një qenie absolutisht të pastërt, origjinë e inteligjencës, mirësise, bukurisë, është e padurueshme për një qenie tradhëtore e mosmirnjohëse. Zoti nuk duhet të ekzistojë as si ide për tu diskutuar, qenia e Tij është fyerje për njeriun e rënë edhe si koncept.

Ka njerëz që janë mendjemëdhenj sepse janë mendje të mëdha.

Më mirë të urrejnë, se të përçmojnë. Më keq fare është të mos përfillin.

Vlera e përkthyesit mbetet hë për hë misioni më i madh intelektual që prej rrëzimit të Kullës së Babelit. Madje përkthyesi është misionari par ekselancë nëse kuptohet dhe përdoret fjala në kuptimin më të thellë dhe më të gjërë, jo vetëm të përkthimit nga gjuha në gjuhë si zanat i shqipëruesit, por edhe të përkthimit të Vërtetës, gjë për të cilën e ka fjalën edhe miti i keqkuptuar për shkak se i keqpërkthyer dhe i keqshqipëruar literalisht nga filologët si bjerrje e gjuhës origjinale parababelike. Në fakt miti kërkon të thotë se në të vërtetë bjerret e Vërteta Origjinale: “E para është Fjala” duhet përkthyer “E para është e Vërteta” (projekti i të Vërtetës më saktë).
Por më parë duhet përkthyer shqipëruesi, pastaj të tjerat.

Duke e quajtur “kafshë” një person harbut, i bëhet padrejtësi kafshës dhe nder personit, sepse njeriu është i destinuar origjinalisht dhe potencialisht të ketë natyrë hyjnore. Me fjalë të tjera njeriu i rënë në kafshëri, bie më poshtë se kafshët të cilat janë të qashtra në kafshërinë e tyre.
Njeriu është dënuar me hyjni.

Një herë lindur një ide e re në kokë të një personi, nuk humbet kurrë, tashmë gjysma e punës është kryer meqë fillimi është i mirë. Mbetet në pritje që ideja të përhapet duke u thënë, e së fundi edhe duke u realizuar.

1 Like

Ekzistojnë disa shprehje në shqip që thuhen me mendjelehtësi të papërgjegjëshme, megjithse përshkruajnë situata tejet tragjike, psh: “e kapi grun” (me njonin) sikur po luhet loja e ka kush e ka; (njoni) “ra n’burg” sikur njoni ra në ndonjë gropë aksidentalisht tu hec pa e pas menjen.
Kjo është një mënyrë filologjike për ta bërë jetën më të durueshme tu bo i dor muhabet.

Kishte dhimbje të fortë koke, fërkoi mjekren e parruar dhe klikoi poshtë komentit të saj duke murmuritur: “Tashti i duhet dhënë përgjigje edhe kësaj budallaqes”, ndëkohë që turivarur shtypte në tastjerë gërmat: hahahaha.
Frazë nga Ditari i një fuksi jasht shtetit

Sapo kaluam kufirin, u ndalëm rrugës për të pi një kafenë një katun slloven. Në sheshin prej çimento para kafes, pashë hedhur përtokë pëlltau! një derr gelbaze ngjyrë verdhë-gjelbërt në formë të lakuar si hiperhapsirë gjeometrike jo-euklidiane. Kushedi sa kohë kisha pa parë një imazh të tillë.

-Ja shënja treguese që tani ndodhemi në Ballkan - thashë duke treguar me gisht hiperhapsirën e lakuar jo-euklidiane.

Kur shoh ne aeroporte rob qe kruajne hunden ne publik me mbushen site me lot se kuptoj se eshte porta e Pellazgjise :joy:

Një vend i vogël sa një e dhime mize në hartë dhe me strukturë tribale, e ka të pamundur ose shumë më të vështirë shtetkombërjen, krahasuar me një vend i madh. Në një vend të vogël bien të gjithë kushërinj si në katund, dhe është më e vështirë të qëllosh mbi një kushëri se mbi një person abstrakt armik, fashist, komunist, mason, grek, serb e pordhi kali fjalë të tjera të ngjashme. Me fjalë të tjera në një vëndi të vogël lufta civile konsumohet brënda familjes, nënshtetasit urrehen midis tyre si rëndom brënda familjes shumë më tepër se në një vend të madh, i joti mishin ta ha, por kockat t’i le - thuhet në vendin tonë të vogël ku bien pothuase të gjithë kushërinj.
Nga pikpamja e finalitetit të historisë, që ndër shumë eliminime institucionesh të tjera parashikon edhe eliminimin e shtetit, kjo situatë fatkeqe duhet quajtur fatmirësi (“qari me humjen jan aty-aty”), jo vetëm formalisht si festim paraprak që “ne do fitojmë!” në fund, por sepse kryerja e Fundit të Historisë është një proçes i vazhdueshëm progresiv në kohë që zanafillon në Zanafillë të Historisë dhe është vazhdimisht në kryerje e sipër në çdo kohë dhe në çdo vend, të madh apo të vogël qoftë. Ligji i ekonomisë së forcave vepron edhe në këtë rast.

Çdo ide dhe shpikje novatore pa përjashtim lindet në origjinë për qëllim të së mirës, më pas përdoret për keq; psh: shpikja kineze e barutit origjinalisht përdorej për fishekzjarë në festime, shpikja e bombës atomike është derivat i mëvonshëm i projektit fillestar - fatkeqsisht të parealizuar fillimisht - për të prodhuar energji nga proçeset termobërthamore.

Shejtani vjen gjithnjë i dyti në kohë mbas Krijuesit, satanizmi është hajdutizëm dhe parazitizëm, nuk ka asgjë origjinale, përveç mashtrimit për tu dukur sa për sy e faqe sikur Prometeu është i pari. Shejtani ka vetëm meritën që bën të dukëshme idetë e shpikjet për njerëzinë, dhe sasijorizon deri në nivel industrial shpikjen cilësore origjinale të zjarrit të vjedhur.

Edhe un jom si Prometeu, vjedh ide ne internet nga perënditë e Olimpit dhe i sjell ne Peshk sikur te ishin ide origjinale te mija. :joy: