A keni ndonje shprehje tuajën origjinale?

Gjëja me tmerrëshme në jetën oksidentale është se nuk di emrin e komshiut, ndërkohë që ke përjetuar një sistem ku komshiu dinte më tepër se ty për jetën tënde.

(sigurisht te dy sistemet - dy bolet e marlonit - dine nje mut qe te hane, sepse dituria dhe e verteta qendrojnë pertej fakteve te dosjeve dhe mungeses se fakteve prej indiferences)

il senso non è nelle parole dell’autore, neanche nella loro acrobazia salto mortalore, ma nella concentrazione amorosa del lettore.

(seç ka nje si ritem te brendeshem shqiptar, dhe te standardit)

MENJEN TOP!
(ose topmenjen,
dmth topetope menjen,
ose menje me dy hemisfera)
yoan capote racional--2004

menje topmodel

me te hik menja

hiç menja mu

m’hiku menja

ta do menja

aq ja pret menja
(gjys-menjes)

me te lon pa menje

menjapordhe

hajde menje hajde
(por edhe mos hajde)

menja menjes nuk i gja

aq ja pret menja

gjo e modhe menja

menje menje kjo dynjo

menje(si në foto)
3

(si në foto) nga menja
ozartsetc-fabien-merelle-tete-de...-e1302967065262

atë botë nuk gjejmë gjë tjetër përveç çfarë çojmë atje nga kjo botë.

fraze e ndodhur ne nje dosje te padeklasifikueshme te Koliqit dhe Camajt, zbuluar nga Topmodel menjeve te Blogut Tjeter

Mbas vdekjes së Mehmet Shehut në Tiranë qarkulloi një shprehje kuptimplotë folk:

Tani vetëm jevgjit janë me biografi të mirë.

(vetem tani kuptoj pse fitoi Sorros dhe pse kategoria e delta pa dhom nuk do me e pa Sorrosin as me sy)

Nuk bëhesh i lumtur duke kërkuar të bëhesh me çdo kusht i lumtur: por bëhesh i lumtur duke përmbushur disa kushte të kundërta me lumturinë.

ose do te behesh jashteqitje e kombit (si puna jone), ose do te behesh brendaqitje e marlonit.
Nuk ka rruge tjeter perveç masazhit te zorres trashe, pra sido te ndodhe pa bo qef nuk ngelesh.

Mattina
M’Illumino d’immenso

(Giuseppe Ungaretti)

Sera
M’oscuro di limitato

(i Modhi :smiley:)

E vetmja “ndodhi" që vërtet ndodh në epokën postmoderne është deklasifikimi i dosjeve.

Fakti që vënd i vogël ku të gjithë bien kushërinj nuk bënet shtet kurrë nuk duhet konsideruar fat i keq në një kohë kur përbindëshi i shtetkombit dhe insititucionet që e mbajnë në këmbë na ka lënë shëndenë.
Halli është se kjo dukuri nuk është kuptuar akoma në masë të gjërë në mënyrë të qartë dhe të ndërgjegjëshme as në sallonin e sinjorës, pa le pastaj në masat e gjëra punonjëse që jetojnë në kuzhinë.

Nuk mund te kuptosh tamom se kush je pa lexuar dosjen tende, dmth pa të deklasifikuar dosjen, Gnōthi seautón e shkruar në tempullin e Delfit.

Vë re vitet e fundit se janë shtuar aq shume eksperiencat e hidhura ne lidhje kontrate - si për nevoja personale (psh mekaniku i veturës), ashtu dhe për kontrata ndërmarrjeje -, sa qe më duket (ishalla gabohem) se tani është e pamundur ekzistenca e pak të mirëve dhe të ndërgjegjshmëve që akoma rezistojnë duke pasur besimin e dikurshëm: s’ka marrëdhënie dhe kontrata pa bes a besë, sepse tani për të mbijetuar ështe e domosdoshëm mashtrimi meqë të gjithë mashtrojnë.
Kësaj i thonë totalitarizëm i mashtrimit ose diktaturë e mashtrimit si dikur; atëbotë edhe disidentët i bashkoheshin turmës për të mbijetuar, tjetër punë se çfar bënin mçeftas. Besueshmëria nuk funksionon më, dmth lidhja e gjatë në kohë nuk fuksionon më, funksionon vetem mashtrimi dhe tradhëtia kontraktuale. Pra funksionon vetëm lidhja e momentit, vetëm një lidh e prish i vazhdueshëm kontratash bën të mundur ekzistencën, një ekzistencë probabilitare kuantike e bazuar mbi statistikë joafatgjatë.

Pararendëse për këtë situatë tradhëtie të detyruar kanë qenë marrëdhënia dhe kontrata në çështjet dashurore. Si gjithnjë seksi kudo në avangardë, edhe të fenomeneve sociale.

Një komshi, që 3 herë në ditë shëtit qenin (ose ndoshta qeni shëtit atë), bën gjithnjë të njëjtën rrugë lineare, i mer kthesat me kënde, ka fytyrë gjeometrikisht të rregullt dhe me cepa njësoj si rrugëtimin. Po njësoj linearisht të rregullt ka trupin, gjymtyrët dhe veshjet, madje edhe qëndrim e ka këndor si ushtarak para eprorit, deri edhe muhabetin e bën formal, me cepa, linear, minimalist dhe mekanik, përsërit gjithnjë të njëjtat gjëra. Me fjalë të tjera është një e tërë ekzistencë gjeometrike euklidiane.
Mbas shumë vjetësh më tha një tjetër komshi që fut hunët gjithanej në lagje, se personi në fjalë punonte si dizenjator. Atëherë u bë e qartë gjithçka rreth personit, edhe në kohën e lirë vazhdonte të hiqte viza udhëve.

Sa më tepër kalon koha, gjithnjë e më tepër më mbushet mendja - sidomos nga leximi online - që diskutimi në sistemin bipolar demokratik, gjithnjë ndarë në dy pole që ndeshen rrebët midis tyre, është sintomë e skizofrenisë bipolare, e cila është gjithnjë fatalisht e pranishme në grumbullimet njerzore, pavarsisht se kolektivi ynë punonjës mund të përbëhet nga individe të sëmurë dhe të shëndoshë (relativisht).

Këtë e eksperimentoj në vete, sa herë që nuk ndjehem mirë për një arsye apo për një tjetër, e gjej veten duke diskutuar si gomor për UDB-në, KGB-në dhe TVLS-në, dmth për gjëra që jo vetëm nuk më interesojnë, por i konsideroj futje hunde në nevojtore. Dhe nuk është se më pas ndjehem më mirë, siç zakonisht propagandohet për diskutimin online që shkarkon tensionet ekzistenciale, shëlben vuajtje të së kaluarës etj; jo, ndjehem më keq, i depresuar dhe i pendur që kam marrë pjesë kot më kot në një dasëm që nuk është e imja, dhe as jam dasmor i ftuar.

Vetëvrasja është ndjenja (nëse mund të quhet e tillë) që në mënyrë të pavetëdijshme vegjeton superiore mbi të tjera ndjenja. Prandaj për të mbijetuar, njeriut i duhet të përballojë këtë ndjenjë vrastare në mënyrë të vetëdijshme, por edhe pavetëdijshme si zukamë sfondi që i shteron gjithë energjitë.
Për këtë shkak njeriu nuk është i lirë dhe i lumtur, por jeton si i dënuar me vdekje, dhe për ironi edhe me vuajtje të dyfishtë, sepse është ai vetë që ka në dorë dënimin e tij. Nuk mund të pëfytyrohet situatë më e koklavitur, më absurde dhe më e vuajtur se kjo, sepse është kjo ndjenjë, quajtur gabimisht “frikë nga vdekja”, që motivon sjelljen dhe qëndrimin e njeriut në botë në çdo aspekt.

Tërë kultura njerzore është produkt i “frikës nga vdekja”, pra një produkt i rremë sepse i cytur dhe i motivuar nga një ndjenjë e rremë.

Dy nga gjërat më të habitëshme dhe më të ndyta - dyfish të tilla sepse konsideruar normale - që kam ndeshur në qytetërimin oksidental.

1- nuk di emrin e komshiut (sigurisht as komshiu nuk di timin).

2- pagesa në restorant gjithsekushi për hesap të vet.

Po ish komshinj qe kur I takoj me pyesin per macokun perpara se te pyesin per familjen.

1 Like

sakte Alba, provur vete kjo eksperience, vetem se jo me maçokun, me qenin :stuck_out_tongue:. Te falenderoj per shtesen e aforizmes se modhe komuniste antikapitaliste antioksidentaliste :smiley:

Mu kujtu nje skandal i katert, qe do ta sistemoj ne aforizme bashke me tenden, me nje fjale do vjedh prej teje ne internet sipas zakonit :rofl:. Asistova ne nje takim midis 2 familjaresh qe un e dija se kishin vite pa u pare me vetem nje “ç’kemi si shkon!?” sikur te ishin pare dje. Ose familjare adoleshente qe kur hyn ne shtepi per vizite, nuk bejne asnje levizje, nuk u leviz as qerpiku, vetem shikimi ndryshon pak sa per te thene: “ëhë të pashë!”.

Ishalla na thote kapo bolja nje tjeter skandal qe do na kete shpetuar.

Një inteligjent duket budalla në mes dinakësh.