Ku e ka lidh gamorin Nastradini?

Luc+Descheemaeker+2,+Belgium

Debati është i marrë fund që pa filluar kur debatuesit nisen nga premisa ose aksioma të ndryshme, dhe aq më keq edhe të kundërta, gjë që në mënyrë fatale e degradon debatin në grindje.

-Për të vlersuar një fenomen ose produkt kulturor unë i referohem gjithnjë Providencës, ose pikpamjes providenciale, historisë providenciale etj, nuk i referohem çfar ka thënë kyna që është i modh se aina, apo ai tjetri atjena që është akoma më i modh se ky i modhi ktuna; pra nuk i referohem konfuzionit kulturor bashkohor, të cilit as nuk mund t’i referohesh dot, pikërisht meqë konfuzion. E si mund t’i referohesh konfuzionit “y sa i modh osht kyna e aina”? Në fakt ti me shokë shumë i referohesh këtij konfuzioni, prandaj nuk merremi dot vesh bashkë. Por nuk është se ti merresh vesh me shokët e tu konfuzionistë, në konfuzion gjithsekushi punon për hesap të vet. E vetmja gjë që ju mbledh bashkë është anarkia e pikpamjeve, që tani i jipni një llustër politike të modës, si pluralizëm pikpamjesh që pasurojnë, tolerancë, liri mendimi etj, shoqëruar me - sipas rastit - justifikimin: “jo si dikur që ishte vetëm pikpamja e Enverit”, ose kërcënimin: “çfar don të bësh, të na sjellë mbrapsht në kohë të Enverit?”; gjëra të këtij lloji që tani ka do vjet ushtojnë anë e mbanë ngado në mes të konfuzionit.

-Por në këtë mënyrë vështirë të merremi vesh bashkë ndonjëherë, sepse pikëpamja providenciale më duket e çuditëshme edhe si shprehje, nuk e përmënd njeri, më duket si term mesjetar totalitar.

-S’do mend që nuk merremi vesh, madje vazhdimisht keqkuptohemi, edhe grindemi! Dhe kryesisht për faj tënd, unë kam me ty të njëjtën vështirsi që ke ti me komshiun, kunatin ose me shitësin e zarzavateve në cep të rrugës. Hë provo t’i shpjegosh atyre që në bazë teorisë së relativitetit masa e një objekti rritet për shkak të rritjes së shpejtësisë! Shitësit të zarzavatëve do t’i duket e çuditëshme, madje dhe e frikëshme për interesat e tij që patatet zmadhojnë masën me rritjen e shpejtësisë, andaj ka rrezik të thotë: “Po me patatet e mia ç’do të ndodhë kur shpejtësia e afrohet asaj të dritës? Në këtë rast ulet apo rritet çmimi i patates?” etj, etj, sa të duash pyetje të tilla praktike nga rreshti i fundit të bangave në orën e lëndës së fizikës. Me fjalë të tjera gjithçka varet ku e ke interesin, pika e referimit osht aty ku e ka lidh gamorin Nastradini; patatexhiu e ka mendjen dhe interesin tek patatja, e prandaj nuk shkon më përtej patates. Laiku e ka mendjen tek kjo botë, e prandaj nuk shkon më përtej kësaj bote që të pranojë pikpamjen providenciale që përfshin edhe tjetrën botë, të cilën pikpamje e sheh të çuditëshme, mesjetare e mandje kërcënuese për statusin e tij modern të kësaj bote. Ky është mekanizmi biellë-manivelë që ka prodhuar vizionare në histori të llojit Galile dhe Kopernik, parjen më përtej dhe si pasojë persekutimin nga patatexhijtë këndej që e shohin si kërcënim ekzistencial parjen më përtej hundës së tyre.

-Ngavash se ti nuk je Koperniku!

-E nga e di ti, ndoshta jam!? Pse Koperniku dhe Jezui kishin xhunga në ballë për tu njohur kush ishin? Pse, kur Jezui vinte vërdallë rrugëve të Jeruzalemit, kishte aureolë mbi kokë si në pikturat rinashimentale? Kur Koperniku takonte kunatin e tij, çfar i thoshte kunati: “Qe palla Koperniku, i fortë je vallaj, shkencetar i modh je, ke për të ndryshu vizionin ptolemeik për botën, ke për të bo një revolucion paradigmatik!”? Jo, i thoshte si e kanë për zanat kunetërit dhe patatexhijtë e mbarë botës në kësi raste: “Ç’të duhet ty që merresh me këto gjojna, shko mër shif punën tate si gjithë të tjerët, u bo bytha jote të na tregojë neve se si rrotullohet dielli, hona dhe providenca. Pse nuk të njoh una kush je tina?”!
Pastaj, e pse duhet të jesh pa tjetër Koperniku që të persekutojnë? Edhe pa qenë Kopernik ose Jezu, Noe, Moisi apo edhe Qemal Stafë qoftë, e çdo tjetër i modh që ka lënë gjurmë në histori, po ajo punë është; po u përpoqe të bësh diçka vërtet të re edhe në nivelin më të ulët, në nivelin e katundit tënd, e njëjta gjëmë kryqzimi do të gjejë nga kooperativistët dhe kryetari i kooperativës. Dhe me të drejtë, kanë shumë të drejtë kooperativistët, sepse ju ke spostuar gomarin nga vendi i sigurtë ku e kishin lidhur. Tridhjetë vjet më parë pretendimi që ekziston një pikpamje providenciale kushtonte nga 3 deri në 10 vjet burg. Dhe ka plot që e kanë paguar këtë çmim, madje edhe me jetë, dhe as emri nuk ju dihet, ose ju dihet vetëm emri i shkruar në përmendore.

-E mora vesh, nga tërë ky muhabet unë dola si punë patatexhiu.

-Nuk përbën ndonjë problem të madh, je me shokë shumë dhe tepër të nderuar mandje; edhe ata që dënuan Kopernikun me shokë ishin “si pun patatexhiu”, megjithse ishin të nderuar dhe të kulturosur në rangun e akademikëve të sotëm. Ata që kryqzuan Jezuin ishin anëtarë të Sinodit të Shenjtë, dmth ajka e kulturosur dhe shenjtërosur e Izraelit - alias “akademikët” elitarë të atëhershëm të Jeruzalemit -, e megjithatë në të vërtetë dhe nga pikpamja providenciale, ishin “si pun patatexhiu”. Në historinë e krishterimit është rregull që vepron si mekanizëm brutal kriminal: shenjtorët, në fillim të karierës së tyre, janë gjithnjë të persekutuar nga Kisha (Sinodi i Shenjtë), që vetëm më pas e ka kuptuar gabimin e saj dhe i ka graduar në shenjtorë të adhuruar pop; ky është mekanizmi që i prodhon shenjtorët. Hiç mos u bëj merak, në historinë e providencës hyjnë në punë edhe patatexhijtë dhe zdrukthtarët që fabrikojnë kryqe e karamanjolla, duhet të jetë njëri dè që shet patate në cep të rrugës dhe i vlerson gjërat referuar pikpamjes së patates!

-E mora vesh edhe unë më në fund si qenkërka kjo punë e patates, por tani që e mora vesh, më mbetet vetëm poshtërimi i të qenurit rang i ulët, inferior.

-Jo, nuk e ke mor vesh hala biri im; si inteligjencë, ndjeshmëri, karakter etj, mund të jem fare mirë inferior ndaj teje, por është superiore pozita ku qendroj. Është pikpamja providenciale që të bën superior; një idjot i ndodhur në lartësinë e pikpamjes providenciale, është (potencialisht) më pak idjot se një çmim Nobël poshtë kësaj lartësie. Prej këtej mund të fillojë të ftillohet konfuzioni idjot i nobelistëve rreth konceptit të progresit dhe regresit në histori.

Gjërat i di vërtet mirë kur je në gjëndje t’ja shpjegosh të tjerëve (sigurisht mbasi i ke praktikuar vetë).

Është bërë vërtet e bezdisur pamja e maskave të hedhura kuturu për tokë, pëllëmbë e maskë ngado, edhe mbi bar jeshil; çfarë është më e pastërt dhe jetësore, ndyhet nga çfar është më e ndyrë dhe vdekëtare; shenja më evidente dhe më e freskët e përdhunimit ekologjik që i bëhet natyrës. Kulmi arrihet kur sheh se maska, që mbulon fytyrën e një femre seksi, plotëson dizajnin elegant të modë së fundit të epokës së kobëshme koronavirus, aq më tepër kob i ndërlidhur me përdhunimin në fjalë. Imazhi i leckës së përdorur të mestruacioneve, nuk arrin dot të ilustrojë në mënyrë kaq shkëlqyeshmërisht perverse arketipin eros-thanatos.

:innocent:
immagine

gholamreza-azimi-iran-donke

Autorët e romaneve bestseller Kodi da Vinçi i Dan Brown, Tundimi i fundit i Krishtit i Nikos Kazantzakis (realizuar film nga Martin Scorsese), Ungjilli sipas Jezu Krishtit i Saramago janë frymëzuar nga ungjijtë apokrifë, në veçanti prej njërit, i quajtur Ungjilli i Maria Magdalenës, që e përshkruan Maria Magdalenën si një prani e rëndësishme në jetën e Krishtit. Nga ky apokrif ka mbetur vetëm faqja e parë, kusuri u zhduk nga Kisha për arsye që tani dihen prej trumbetimit ngado të parullave iluministe të 68-tës: Kisha është antifeministe, patriarkaliste, kundër emancipimit të gruas etj, etj. Për këtë arsye, plus interesimi i veçantë për seks providencial - konfirmuar nga suksesi i romaneve bestseller në fjalë -, me pa tjetër në Ungjilli i Maria Magdalenës do të ishte shkruar që Jezui ka thënë: “Mos bëni luftë, bëni seks!”.

Starti i fluturimit të një çafke buzë një kanali: nga palëvizmëri estetike absolute e një statuje prej mermeri, në një shpalosje madhështore krahësh në slow-motion, dëshmon përsosur gjendjen e harmonisë absolute të Krijuesit, ku statika dhe dinamika, stabiliteti dhe aktiviteti identifikohen në mes tyre. Motoja e Hyjit, si dhe e çafkës, është Immobilis in Mobili; pak ndryshe nga motoja e Nautilusit të Kapedan Nemos: Mobilis in Mobili (=I lëvizshëm në element të lëvizshëm).
Sado e madhe dhimbja e vuajtjes së momentit, mjafton imazhi prekës i startit të një çafke si ngushullim se ka akoma shpresë: “Si do të ndodhë, Unë jam këtu!”.

(nga Ditar i një fuksi)

Herë pas here Giangiacomo Feltrinelli thërriste punonjësit e shtëpisë së tij botuese për takime të pafundme gjatë të cilave i çante tajaren për orë të tëra me fjalime të ndezura revolucionare. Gjatë njërit prej këtyre takimeve Bianciardi (autor i romanit “La vita agra”, materiali me i mire per te njohur ndryshimin dhe degradin e Italise pergjate bumit ekonomik ne vitet 50-60, realizuar edhe film me protagonist Ugo Tognazzi), i mërzitur nga retorika pseudorevolucionarizmi i punëdhënësit të tij milioner e arkimiliarder, u ngrit, eci drejt daljes se salles, por në vend qe të vishte pallton e tij të vjetër, te kthyer e rikthyer persembrapi kushedi sa here, veshi pallton shumë elegante dhe të shtrenjtë, te llojit Gamilje, te Feltrinel miljarderit. Para se te dilte, tek porta, ai u kthye për një moment, hodhi një sy përreth, ngriti grushtin dhe bërtiti: “Rroftë lufta e klasave!”. Pas kësaj ai doli jashtë, krenar për pallton e tij të re.

:joy:

Në relacionet me tjetrin keqkuptimi është rregull sepse mungon besimi tek tjetri, kihet frikë prej tij, e më tej kreshendo: urrehet tjetri (frika pjell agresivitetin). Në këtë rast edhe për muhabetin më të thjeshtë, energjitë nuk harxhohen për të kuptuar, por për tu mbrojtur duke u fshehur mbas koracës së hipokrizise, mirësjelljes, tolerancës, ose më keq për të sulmuar tjetrin si armik i rrezikshëm, edhe kur këto të gjitha nuk janë të nevojshme, por janë frut i një fantazie të sëmurë nga frika prej tjetrit. Prej këtej pason vlera e jashtëzakonshme e miqësisë, dmth besimit absolut tek tjetri. Në këtë rast energjitë nuk harxhohen për urrejtje dhe grindje, por për të kuptuar.
Thënë më në përgjithsi: njeriu nuk kupton botën, sepse, në gjëndje permanente urrejtjeje dhe krimi, energjitë njerzore shkojnë për dhjamë qeni.

S’ka të bëjë fare, shkruan apo nuk shkruan libra, budallai po budalla ngelet, çfardo të bëjë. Madje me keq, nuk ka me budallë se budalla që shkruan libra. Por kjo merret vesht tamom kur merr fund një epokë, siç ndodhi me marrjen fund të komunizmit, kur edhe budallejtë që shkruanin e prodhonin vepra arti e kuptuan se ishin budallenj e filluan të mohonin dhe të mos përmendnin veprat e tyre, të turpëroheshin nga vepra e tyre, me të cilën dikur mburreshin. Tjetër punë se filluan të shkruanin e të prodhonin art ndryshe nga si soc-reali, budallenj kishin ngelur pësëri, veçse ishin budallenj ndryshe, nga budallenj soc-realë u kthyen ne budallenj kap-realë. Nuk ka ndryshm as midis llojit të budallejve që sot ankohen se libri nuk përfillet, sepse i njëjti ankim, në stil të ndryshem në kontest të ndryshëm, dëgjohej edhe atëhere, bile ankohet i njëjti person, të cilit i jipet akses në media. Sa here hap televizorin ose kompjuterin gjen ndonje koqe që ankohet se libri nuk përfillet, dmth nuk përfillen librat që ka shkruar koqja.

immagine

mirjam,
ne rregull e ke ti me reply, por meqe nuk vlen shume per tjeter, ketu jemi duke fol me vete, un e perdor blogun si ditar. Nje koment i shkurter ose nje mendim i shkurter, me vone merr permasat e artikullit, sherben si berthame kondensimi per me vone. (edhe nga ky koment mund te dale me vone nje shkrim :smiley:)

Nese je i shqetsuar per reply e mija, na thuaj ndonje gje lidhur me librin dhe lexuesin, un e kam hap lojen, topin ne fushe e ke.

në fakt, dufin e kam me rubrikën nga kënga në këngë
dëshiroja të përshëndesja peshqit me rastin e ditës së bekuar por…
përsa i përket librit dhe lexuesit, ki parasysh se romani i fundit që kam lexuar është
dimri i vetmisë së madhe
më pas rrëfimet e pjerit

:+1:

:smiley:
por dufin mund ta kesh me keto qe shkruaj une her pas here, edhe duf ne menyre inkoshiente, pa problem un jam koshient qe shpesh here jane ide akuzuese.

provokacija !
si ta kam thënë dhe më parë shkrimet e tua, nuk di në se fjala e duhur është lexoj por i shijoj bukur duke iu kthyer herëpashere dhe gjithmon gjej diçka të re.
(nuk i gjej dyplanshe, piatto), shumplanshe i gjej. mund të gjej dhe diçka që ty ndoshta nuk të kishte shkuar mëndja por duke qënë se shkrimi, kritika e shkrimit nuk është lënda e ime e preferuar , rezervohem.

e di kete, e kam kuptuar, dhe e ke thene ose lene te duket edhe here te tjera, dhe te falenderoj. Por di edhe qe shkrimet kane nje agresivitet akuzues, qe eshte nje e mete, megjithse ndonjehere edhe mund te funksionoje per mire. Por une nuk di te bej ndryshe, ose akoma nuk di. Nuk kam me ke matem, sono solo! :smiley:

1234567890

bëje dhe lëshoje
unë jam kurioz të dija fatin e shkrimtarëve klasikë (dhe jo vetem) po të jetonin në epokën tonë*.
shekspiri në fb tuj thon molierit: ik re trap pse kshu shkruhet?
pushkini bodlerit: dhe e qu poezi?
xhon belushi do ish ài apo do e kishim ktu tuj denoncu krimet enverit?
vet enveri në fb duke pyt memetin: a iku gjermëni i fundit a të qivja udhët?

ps: nëse epokat e personazheve të lartpërmëndur nuk përputhen, varitopat.

*po t’kishin pas internet mnjll

Interneti eshte shenje teknologjike mediumi e nje momenti historik te veçante qe i jep fund konceptit klasik te shkrimtarit ose me gjere te autorit, njesoj si globalizmi i jep fund konceptit te nacionit, dhe shume e shume koncepte fundesh te tjere ne çdo fushe. Pra shkrimtari ka nordh si koncept, vazhdon te rroje duke u ankuar qe nuk ja var njeri. Autori eshte specie e destinuar per shuarje, e nuk do te thote asgje qe vazhdon te rroje e te ankohet si zvarranik, e njejta gje ndodh me specien e shuar te dinozaurve qe kane lene trashegimtare qe vazhdojne te zvarriten edhe sot ne ishullin Komodor te Pacifikut.

COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Varanus_komodoensis_die_geplaagd_wordt_TMnr_10006427

Një i zgjuar midis budallenjve është më keq se budalla, është intelektual i modh.