A keni ndonje shprehje tuajën origjinale?

per llogari te vitit 1989-te, sepse koha providenciale e puntorise ka mbetur ne vend numro ne kete vit.

https://nupress.northwestern.edu/content/worker-0

l’operaio è una delle forme attraverso cui, in un determinato arco temporale, l’indistinto si rivela.

è tramite l’operaio, infatti, che l’uomo partecipa al destino metastorico della sua epoca; l’epoca del dominio della tecnica (i cui contenuti saranno sviluppati nel quarto e ultimo capitolo di questo lavoro). Alla tecnica è riconosciuto un valore positivo, conferitole proprio dall’“anima” metafisica che la contraddistingue. E’ ancora Heidegger che coglie perfettamente questo aspetto, quando scrive: «Vero è ciò che corrisponde all’essenza della tecnica. Questo rapporto essenziale non è mai raggiunto nell’operare tecnico immediato, cioè nel carattere di volta in volta speciale del lavoro. Esso consiste nella relazione col carattere totale del lavoro. (…) Qual è la determinazione dell’essenza della tecnica che ne risulta? È il simbolo della forma del lavoratore». “Tecnico” non sarà colui che svolge una mansione particolare, attenendosi semplicemente ad un compito pratico, ma chi riconoscerà nel lavoro, di volta in volta, il suo carattere di totalità. La totalità è il “movimento” della forma predominante – quella dell’operaio e, dunque, del lavoro – e la sua tendenza a penetrare in ogni spazio vitale, pratico o teoretico.

Teknika eshte menyra me te cilen forma e punetorit mobilizon boten - Junger

Kur je keq me shëndet, që do të thotë të jesh keq edhe shpirtërisht, nuk e kupton plotësisht gjëndjen ku je, së pari sepse keqsimi ndodh gradualisht, pothuaj pa vënë re, dhe së dyti sepse nuk je në gjendje të bësh krahasim me gjëndjen e mëparshme shëndetmirë. Kur je keq nuk e kupton deri në fund gjëndjen ku ke rënë, sepse e keqja shkaterron çdo gjë, edhe kujtesën, dhe për pasojë mundësinë për të bërë krahasim dhe përpjekjen për të dalë nga kjo gjëndje. (Prandaj ndihma jepet më kollaj nga jasht). Vetëm kur ja ke hedhur së keqes dhe ndjehesh mirë, e kupton se sa keq ke qenë. E anasjellta nuk është e vërtetë, thuhet sa për të thënë.

Po njësoj ndodh kur je keq shpirtërisht, në krizë shpirtërore, depresion.

Eshtë mirë që jeta eshte e pasigurtë, e lëvizëshme si ujët. Problemi është kur nuk mbahen pak Parime që janë toka e palëvizëshme.
Deti dhe fari ndriçues në breg, temë e rrahur shpesh në arte, është peisazhi arketip i jetës.

Seksi me duket si i vetmi akt ku shpirterorja dhe fizikja shkrihen bashke, madje identifikohen me njera tjetren.

Fizikisht njeriu është kafshë inferiore relativisht kafshëve të tjera - superiore në vrapim, muskuj, kthetra, dhëmbë, nuhatje, shikim etj -, por ky inferioritet është funksional sepse të gjitha energjitë fizike punojnë për llogari të energjisë shpirtërore, në sajë të së cilës njeriu është e vetmja kafshë teknologjike me gjymtyrë të përzgjatura nga mekanizma me fuqi të pakrahasueshme me të kafshëve të tjera, të cilat kanë një frikë mistike nga teknologu demiurg.

Dobësia e shndërruar në forcë, inferioriteti në superioritet.

Fenomeni bashkëkohor i mos bërjes fëmijë nuk është për egoizëm se fëmijët kushtojnë, e të tjera shpjegime që i jipet fenomenit në fjalë, i cili ka për shkak kryesor hallakatjen totale midis etër e bij me pasojë triumfin total të Komleksit të Edipit. Prindët, sidomos mbas vitit 68-të, kanë frikë të bëjnë kalamaj që do i urrejnë dhe përbuzur siç kanë urryer dhe përbuzur ata vetë prindët e tyre.

Atokohë mosbesimi total, me plot kuptimin e fjalës nuk mund t’i besoje edhe këmishës që ke vesh deri edhe brënda familjes, meqë nuk mund të jetohet dot pa pasur intimitet total me ndokënd, ndodhte shpesh që besimi i jipej shokut, tradhëtia e të cilit të kushtonte burgun. Pra shoqënia matej me jetë a vdekje, e mbi këtë bazë kalohej koha e lirë, zbavitja, i dor muhabeti, bashkëpunimi etj.

Me rrëzimin e diktaturës dhe ardhjen e shoqërisë së lirë koha kalohet shumë më mirë se dikur në shoqni, zbavitja është ku e ku më e madhe sepse kushtet materiale nga çdo pikpamje qëndrojnë shumë më lart, por fatkeqsisht mungon baza e dikurshme, intimiteti për t’iu kundërvënë terrorit shoqëror hipokrit. Mbas 89-tës ndodh kalimi epokal: nga shoqëri e intimitetit dhe impenjimit absolut për jetë a vdekje, tek shoqëri gazmore e picës dhe sufllaqes që nuk ka funksion dhe ambicje tjetër përveç kalimit të kohës së lirë, e më pas “ku t’kom pa”. Me fjalë të tjera lloji i shoqënisë pa impenjim midis adoleshentëve, ha ha e hi hi hi duke bo i dor muhabet gjithë ditën e lume, e në darkë gjithsekush në shtëpi të vet. Njerzit, sidomos ata që kanë provuar lezetin e sistemit të kaluar, tani ndjehen të vetmuar në intimitetin e tyre më të thellë; ndjehen më vetëm midis hi hi e ha ha ha pica e sufllaqe në shoqni, se sa të vetmuar në shtëpi të tyre.
Eshtë bërë për të pas zili shoqninë në bandat kriminale dhe terroriste.

Aforizmat janë si vitaminat, të domosdoshme dhe me shumë vlerë, por duhen kapërdirë të racionuara e me karar, sepse nuk mund të ushqehesh me vitamina sikur me buke.

Kur një katolik bën ateistin është me katolik se papa, sepse, njëherë humbur besimi, i mbetet vetëm katolikllëku si veshje pa personin brenda; dordolec në arë me një fjalë.
E njëjta gjë mund të thuhet për besimtarin e çfardo lloj feje tjetër dhe për shoqërinë moderne ateiste në përgjithsi që është shoqëri dordolece ku të gjitha energjitë harxhohen për të realizuar kontekstin pa Tekst që të trëmben sorrat.

Sinqeriteti është prerogativë e atyre që nuk tradhëtojnë.

(në seks ideja është më se e qartë)

Regjizori është figura më tiranike nga çdo figurë tjetër në komandë; asnjë ushtarak, udhëheqës fetar apo politik, drejtues ndërmarjeje, apo kushdo tjetër figurë komanduese që ka në dorë njerzit, jep urdhëra se çfarë duhet të ndjejnë mvartësit thellë në fund të shpirtit të tyre: si të buzëqeshin, si të qajnë, si të bëjnë seks, si të shtiren, si të bëjnë budallain, perversin etj.

Po shihja një film-interviste për jetën e Felinit, ku ai rrëfente se i ati dëshironte te bëhej mjek, ndërsa e ëma dëshironte të bëhej kardinal. Sigurisht Felini linte të nënkuptohej me ironi birnore se ishte bërë regjizor, pa i rënë fare në të që një film-maker onirik kaotik është produkt i natyrshëm i dy prindërve shollë gomari që shohin me interes konkret realen.
Pyetje:
-Çfar del nga mbledhja e doktorit me kardinalin?
Përgjigje:
-Filmi i modh onirik “8 1/2”!

1234567890

Intimiteti në shoqni ka natyre seksuale, njëri fillon të joshë tjetrin duke i treguar një intimitet ose sekret, dmth fillon të zhvishet, e tjetri i joshur ose i detyruar nga rregullat e lojës fillon e zhvishet edhe ai, dmth tregon edhe ai një sekret të vetin. E kështu nga intimiteti në intimitet, nga sekreti në sekret, dy shokët e ngushtë përfundojnë lakuriq në një ampleks (dëshmi për sekretin origjinal primordial). Por nuk mjaftohet me kaq, si rëndom në seks-makin, mbas ampleksit vjen pendimi, dhe më pas në mënyrë fatale vjen neveria, për veten dhe tjetrin: “ç’mu desh mu që u ngatrrova me kët!”, me përfundim aktin e tradhëtisë nëpërmjet ampleksit me shokun e radhës ku tregohet në intimitet se çfarë ka thënë në intimitet shoku i mëparshëm.
Sekreti i zbuluar lakuriq krijon shoqërinë njerzore.
Jo rastësisht, si në shoqëri ashtu edhe në seks, si katalizator fuqizues i intimitetit shërben alkooli.

Mania e diskutimit për politikë ka origjinë familjare; maniakët e muhabetit politik prejardhen nga familje ku në kuzhinë rreth sofrës diskutohet me pasion vetëm për politikë. Në përgjithsi mund të thuhet se njerzit janë të infektuar nga tifo e politikës në të njëjtën masë që janë të infektuara kuzhinat e shtëpive tyre përkatëse.
Përbindëshin më të llahtarshëm që kam ndeshur ndonjëherë ka qenë një kalama i fabrikuar atëbotë nga kompraçikosët në një kuzhinë të infektuar rëndë nga virusi i politikës që recitonte përmëndësh listën e antarëve të Byrosë Politike krahas detyrës tyre përkatëse, ndërkohë që vetë njihja vetëm emrat e Kryeministrit dhe Sekretarit të Parë.

E keqja është konstate historike, koranavirus është manifestimi i saj i radhës që do kalojë e do harrohet si shumë fatkeqsi të tjera, por e keqja do të vazhdojë të manifestohet në mënyra të reja që as nuk ja pret mendja njeriu. A ja priste mendja njeriu koronavirusin? As Bill Gate, që e parashikoi, thellë thellë nuk besonte që do të ndodhte ky qamet. E keqja merr gjithnje forma të reja në histori duke ruajtur të pandryshur esencën e saj.
Memoriali i kujtesës i brohoritur në postdemokraci që të mësohet prej historisë në mënyrë që të mos përsëritet, është pesë me hiç, nuk vlen një lek. Prej historisë nuk mësohet asgjë, përveç faktit që historia përsëritet si esencë që manifestohet konkretisht në konteste të ndryshme.

Politikani tamom është një fetar me sens të theksuar realiteti, të cilin e ka në proporcion të drejtë me sensin e theksuar të idealitetit.